ဝိမောက္ခရှစ်ပါး

မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို သတိတည်ရာအဖြစ် သုံးခြင်းသည် လူတိုင်း ရောက်နိုင်သော အစပြုချက်ဖြစ်ပြီး ကိရိယာ သို့မဟုတ် အထူးနေရာ ရှာစရာမလိုပါ။

စိတ်ပျံ့လွင့်၍ မိမိကိုယ်ကို ကြည့်မရသောနေ့တွင် ရိုးရှင်းသော အပြင်အရာ — ကောင်းကင်၊ ဖယောင်းတိုင်မီး သို့မဟုတ် ရေမျက်နှာပြင်ကို စိတ်နားနေရာအဖြစ် သုံးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

လှပမှုနှင့် ကောင်းမြတ်မှုကို မြင်ရန် အကျင့်ဖြစ်လာသည်အထိ လေ့ကျင့်ထားသောစိတ်သည် အပြစ်ရှာရန် အကျင့်ရနေသောစိတ်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ငြိမ်သက်နိုင်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ပတ်ဝန်းကျင်လူတစ်ဦး၏ ကောင်းကျိုးတစ်ခုကို အောက်မေ့ခြင်းဖြင့် စတင်နိုင်သည်။

အသုံးချနိုင်သော မူမှာ စိတ်ထဲတွင် ကျပ်တည်းသည်ဟု ခံစားရခြင်းသည် တစ်ခုတည်းကို အနီးကပ်လွန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှ လာတတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်စေခြင်းသည် ဖြေလျှော့ရန် အမှန်တကယ် ကူညီသည်။

အာရုံများ တစ်နေ့လုံး ပြောင်းလဲနေသော်လည်း “သိသည့်အရာ” သည် မည်သည့်အခါမျှ မပျောက်ကြောင်း စောင့်ကြည့်ပါ။ သိခံရသောအရာအစား သိသူတွင် နားနေခြင်းသည် စိတ်ကို ပိုခိုင်မာစေသည်။

အိပ်ရာမဝင်မီကဲ့သို့ ကိစ္စအားလုံးကို ခဏတာ အမှန်တကယ် ချထားနိုင်သောအချိန်တွင် ထိုဟင်းလင်းမှု၏ အရသာကို သိမှတ်ပါ။ စိတ်သည် မည်မျှ ပေါ့ပါးနိုင်သည်ကို မှတ်မိစေရန်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်သည် ခြုံငုံနားလည်ရန်အတွက် တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည် — ရရှိသည့်အရာမှာ အသိမ်မွေ့ဆုံးသော အခြေအနေပင်လျှင် ပြုပြင်ထားသောအရာ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်၍ နက်ရှိုင်းသည်ဟူသော အကြောင်းကြောင့်သာ မရပ်တန့်သင့်ဟူသော မူဖြစ်သည်။

ဤအချက်သည် ခြုံငုံနားလည်ရန်အတွက်ဖြစ်သည် — အဆင့်မြင့်ကိစ္စများကို ခန့်မှန်းရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏အတွေ့အကြုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် မလိုကြောင်း သတိပေးသည်။ ထိုအစား အမှန်တကယ် လျှော့ချနိုင်သော ကိလေသာများကို ပြန်ကြည့်ပါ။