ຫຼັກທຳພື້ນຖານ

ຄາຖາເຢ ທຳມາ: ຫົວໃຈທີ່ພະອັດສະຊິກ່າວ

ເຍ ທຳມາ ເຫຕຸບປະພະວາ

ຄາຖາສັ້ນໆທີ່ພະອັດສະຊິກ່າວແກ່ອຸປະຕິດສະ (ຕໍ່ມາຄືພະສາລີບຸດ) — ສິ່ງທັງຫຼາຍເກີດແຕ່ເຫດ ພະຕະຖາຄົດຕັດເຫດ ແລະ ຄວາມດັບຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ

5 ຂໍ້

ໃນມະຫາຂັນທະກະ ພະວິໄນປິດົກ ເລົ່າວ່າ ອຸປະຕິດສະປະລິພາຊົກເຫັນພະອັດສະຊິຍ່າງບິນທະບາດດ້ວຍອາການສະຫງົບໜ້າເຫຼື້ອມໃສ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປຖາມວ່າໃຜເປັນສາດສະດາຂອງທ່ານ ແລະ ສາດສະດາສອນແນວໃດ

ພະອັດສະຊິຕອບວ່າ ທ່ານຫາກໍບວດໃໝ່ ບໍ່ອາດສະແດງທຳໂດຍພິດສະດານໄດ້ ແຕ່ຈະບອກໃຈຄວາມໂດຍຫຍໍ້ ອຸປະຕິດສະຕອບວ່າ ຈະໜ້ອຍ ຫຼື ຫຼາຍກໍຕາມ ຂໍພຽງໃຈຄວາມເທີ້ນ ຕ້ອງການໃຈຄວາມເທົ່ານັ້ນ

ພະອັດສະຊິຈຶ່ງກ່າວຄາຖາວ່າ "ເຢ ທຳມາ ເຫຕຸປປະພະວາ ເຕສັງ ເຫຕຸງ ຕະຖາຄະໂຕ ອາຫະ ເຕສັນຈະ ໂຍ ນິໂລໂທ ເອວັງວາທີ ມະຫາສະມະໂນ" — ທຳມະເຫຼົ່າໃດເກີດແຕ່ເຫດ ພະຕະຖາຄົດຕັດເຫດແຫ່ງທຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຄວາມດັບແຫ່ງທຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ ພະມະຫາສະມະນະມີວາທະຢ່າງນີ້

ອຸປະຕິດສະໄດ້ດວງຕາເຫັນທຳທັນທີ ແລ້ວໄປບອກໂກລິຕະ (ຕໍ່ມາຄືພະໂມກຄັນລານະ) ເຊິ່ງກໍໄດ້ດວງຕາເຫັນທຳເຊັ່ນກັນ ທັງສອງພາປະລິພາຊົກ 250 ຄົນ ອອກຈາກສຳນັກຂອງສັນໄຊ ໄປເຝົ້າພະພຸດທະເຈົ້າ

1

ທຳມະທັງຫຼາຍເກີດແຕ່ເຫດ ເຍ ທຳມາ ເຫຕຸບປະພະວາ

ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ທັງຄວາມທຸກ ອາລົມ ແລະ ເຫດການໃນຊີວິດ ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລອຍໆ ຫຼື ເພາະໂຊກຊະຕາ ແຕ່ມີເຫດປັດໄຈໃຫ້ເກີດ ຂໍ້ນີ້ເປັນຫຼັກດຽວກັບປະຕິດຈະສະມຸບບາດທີ່ວ່າ ເມື່ອສິ່ງນີ້ມີ ສິ່ງນີ້ຈຶ່ງມີ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຫງຸດຫງິດຂຶ້ນມາ ລອງຍ້ອນເບິ່ງວ່າມີເຫດຫຍັງນຳມາກ່ອນ ເຊັ່ນ ນອນໜ້ອຍ ຫິວເຂົ້າ ຫຼື ຄວາມຄາດຫວັງທີ່ບໍ່ໄດ້ເວົ້າອອກໄປ
2

ພະຕະຖາຄົດຕັດເຫດຂອງທຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ ເຕສັງ ເຫຕຸງ ຕະຖາຄະໂຕ ອາຫະ

ພະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສອນພຽງແຕ່ວ່າທຸກມີຢູ່ ແຕ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຫດຂອງທຸກນຳ ກົງກັບອະລິຍະສັດຂໍ້ທີສອງ ຄືສະມຸໄທ ໄດ້ແກ່ຕັນຫາ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ແຍກໃຫ້ອອກລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ກັບຄວາມຢາກທີ່ເຮົາພົກເຂົ້າໄປໃນສິ່ງນັ້ນ ສ່ວນຫຼັງນີ້ແຫຼະຄືສ່ວນທີ່ເຮົາເຮັດວຽກກັບມັນໄດ້
3

ແລະ ຄວາມດັບຂອງທຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ ເຕສັນຈະ ໂຍ ນິໂລໂທ

ສິ່ງທີ່ເກີດເພາະເຫດ ຍ່ອມດັບໄດ້ເມື່ອເຫດດັບ ນີ້ຄືຄວາມຫວັງໃນຄຳສອນ ທຸກບໍ່ແມ່ນສິ່ງຖາວອນ ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ ກົງກັບອະລິຍະສັດຂໍ້ທີສາມ ຄືນິໂລດ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ເມື່ອຮູ້ສຶກວ່າບັນຫາຈະຢູ່ຕະຫຼອດໄປ ໃຫ້ເຕືອນຕົນເອງວ່າ ສິ່ງທີ່ມີເຫດເກີດ ຍ່ອມມີທາງດັບ
4

ພະມະຫາສະມະນະມີວາທະຢ່າງນີ້ ເອວັງວາທີ ມະຫາສະມະໂນ

ພະອັດສະຊິສະຫຼຸບຄຳສອນທັງໝົດຂອງສາດສະດາໄວ້ທີ່ເລື່ອງເຫດ ແລະ ຄວາມດັບ ສະແດງວ່າແກ່ນຄຳສອນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ພິທີກຳ ຫຼື ຄວາມເຊື່ອເລື່ອງຜູ້ສ້າງ ແຕ່ຢູ່ທີ່ການເຂົ້າໃຈເຫດປັດໄຈ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ຖ້າມີຄົນຖາມວ່າພຸດທະສາສະໜາສອນຫຍັງ ລອງຕອບໃຫ້ສັ້ນເທົ່າພະອັດສະຊິ: ທຸກຢ່າງມີເຫດ ແລະ ດັບໄດ້ທີ່ເຫດ
5

ດວງຕາເຫັນທຳ ຍັງກິນຈິ ສະມຸທະຍະທຳມັງ ສັບພັນຕັງ ນິໂລທະທຳມັງ

ເມື່ອຟັງຈົບ ອຸປະຕິດສະເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ "ສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງມີຄວາມເກີດຂຶ້ນເປັນທຳມະດາ ສິ່ງນັ້ນທັງປວງມີຄວາມດັບໄປເປັນທຳມະດາ" ນີ້ຄືສຳນວນທີ່ພະໄຕຣປິດົກໃຊ້ພັນລະນາການໄດ້ດວງຕາເຫັນທຳ ຫຼື ການບັນລຸໂສດາປັດຕິຜົນ

ນຳໄປໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ
ປະໂຫຍກນີ້ໃຊ້ພິຈາລະນາໄດ້ທຸກມື້ ເມື່ອສິ່ງທີ່ມັກກຳລັງຈະຈົບລົງ ຫຼື ສິ່ງທີ່ບໍ່ມັກກຳລັງເກີດຂຶ້ນ

ລອງໃຊ້ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ

ຄາຖານີ້ສອນວິທີເບິ່ງບັນຫາແບບພຸດໃນປະໂຫຍກດຽວ ຄື ຢ່າຖາມພຽງແຕ່ວ່າ "ເປັນຫຍັງຕ້ອງແມ່ນຂ້ອຍ" ແຕ່ຖາມວ່າ "ສິ່ງນີ້ເກີດຈາກເຫດຫຍັງ ແລະ ຖ້າເຫດນັ້ນໝົດໄປ ມັນຈະດັບແນວໃດ"

ເລື່ອງລາວນີ້ຍັງໃຫ້ແງ່ຄິດສອງຢ່າງ ຄື ຄວາມສະຫງົບໃນກິລິຍາຂອງຄົນຜູ້ໜຶ່ງ ອາດເປີດທາງໃຫ້ຄົນອື່ນສົນໃຈທຳມະໄດ້ຫຼາຍກວ່າຄຳເວົ້າຍາວໆ ແລະ ຜູ້ຟັງທີ່ພ້ອມແທ້ ຕ້ອງການພຽງໃຈຄວາມ ບໍ່ໄດ້ຕ້ອງການຄຳອະທິບາຍທີ່ຍືດຍາວ

ເຂົ້າສູ່ລະບົບເພື່ອບັນທຶກການອ່ານ