“Yampi, bhikkhave, tathāgato purimaṁ jātiṁ purimaṁ bhavaṁ purimaṁ niketaṁ pubbe manussabhūto samāno sakkaccaṁ vācetā ahosi sippaṁ vā vijjaṁ vā caraṇaṁ vā kammaṁ vā: ‘kintime khippaṁ vijāneyyuṁ, khippaṁ paṭipajjeyyuṁ, na ciraṁ kilisseyyun’”ti. So tassa kammassa kaṭattā …pe… so tato cuto itthattaṁ āgato samāno imaṁ mahāpurisalakkhaṇaṁ paṭilabhati. Eṇijaṅgho hoti. So tena lakkhaṇena samannāgato sace agāraṁ ajjhāvasati, rājā hoti cakkavattī …pe… rājā samāno kiṁ labhati? Yāni tāni rājārahāni rājaṅgāni rājūpabhogāni rājānucchavikāni tāni khippaṁ paṭilabhati. Rājā samāno idaṁ labhati …pe… buddho samāno kiṁ labhati? Yāni tāni samaṇārahāni samaṇaṅgāni samaṇūpabhogāni samaṇānucchavikāni, tāni khippaṁ paṭilabhati. Buddho samāno idaṁ labhati”. Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ vuccati: “Sippesu vijjācaraṇesu kammesu, Kathaṁ vijāneyyuṁ lahunti icchati; Yadūpaghātāya na hoti kassaci, Vāceti khippaṁ na ciraṁ kilissati. Taṁ kammaṁ katvā kusalaṁ sukhudrayaṁ, Jaṅghā manuññā labhate susaṇṭhitā; Vaṭṭā sujātā anupubbamuggatā, Uddhaggalomā sukhumattacotthatā. Eṇeyyajaṅghoti tamāhu puggalaṁ, Sampattiyā khippamidhāhu lakkhaṇaṁ; Gehānulomāni yadābhikaṅkhati, Apabbajaṁ khippamidhādhigacchati.