พระเจ้าโกศลเสด็จออกในเวลาไม่สมควร เพื่อปราบปราม

ชายแดน. เรื่องนี้มีนัยดังที่กล่าวแล้วในหนหลังทั้งนั้น. ส่วน

พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาตรัสเล่า.

ในอดีตกาลครั้งพระเจ้าพาราณสีเสด็จกรีฑาทัพออกใน เวลาไม่สมควร ทรงยับยั้งกองทัพอยู่ที่อุทยาน. ในกาลนั้นมี

นกเค้าตัวหนึ่งเข้าไปซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ไผ่. ฝูงกาต่างมาล้อมไว้

ด้วยคิดว่า จักจับนกเค้าตอนออก. นกเค้าไม่คอยรอจนถึงพระ- อาทิตย์ตก จึงออกในกาลไม่สมควร พอขยับจะบินหนี. ทีนั้น

กาทั้งหลายจึงรุมกันจิกตีจนล่วงลง. พระราชาตรัสเรียกพระ-

โพธิสัตว์แล้วตรัสถามว่า ดูก่อนท่านบัณฑิต พวกกาเหล่านี้จิกตี

นกเค้าตกลงด้วยเหตุใดหนอ. พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า ข้าแต่

มหาราชเจ้า นกเค้าออกจากที่อยู่ของตนในกาลไม่สมควร จึง ได้รับความทุกข์เห็นปานนี้ เพราะฉะนั้นจึงไม่ควรออกจากที่อยู่

ของตนในกาลไม่สมควร. เมื่อจะประกาศข้อความนี้ จึงกล่าว

คาถาทั้งสองนี้ว่า :-

การออกไปในเวลาอันสมควรเป็นความ

ดี การออกไปในเวลาอันไม่สมควรไม่ดี เพราะ

ว่าผู้ออกไปในเวลาไม่สมควร ย่อมไม่ยังประ-

โยชน์อะไรให้เกิดได้ คนที่เป็นศัตรูเป็นอันมาก

ย่อมทำอันตรายคนผู้ออกไปแต่ผู้เดียว ในเวลา

อันไม่สมควรได้เหมือนฝูงการุมจิกนกเค้าฉะนั้น.