๙. สตปัตตชาดก

ว่าด้วยความสำคัญผิด

[๔๓๖] มาณพสำคัญนางสุนัขจิ้งจอกในหนทาง

ซึ่งเที่ยวอยู่ในป่าผู้ปรารถนาประโยชน์ และ

บอกให้รู้ด้วยอาการอย่างนั้นว่า เป็นผู้

ปรารถนาความฉิบหายว่า มาสำคัญนกกระไนผู้

ปรารถนาความฉิบหายว่า เป็นผู้ปรารถนา

ประโยชน์ฉันใด.

[๔๓๗] บุคคลบางคนในโลกนี้ย่อมเป็นเช่นนั้น

เมื่อชนทั้งหลายผู้ปรารถนาประโยชน์กล่าว

สอน ย่อมกลับถือเอาโดยไม่เคารพ ฉันนั้น.

[๔๓๘] อนึ่ง ชนเหล่าใดสรรเสริญบุคคลนั้นก็ดี

ยกย่องบุคคลนั้นเพราะกลัวก็ดี ก็สำคัญชน

เหล่านั้นว่าเป็นมิตร เหมือนมาณพสำคัญผิด

นกกระไนว่าเป็นมิตร ฉะนั้น.

จบ สตปัตตชาดกที่ ๙

อรรถกถาสตปัตตชาดกที่ ๙

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร ทรงปรารภ พวกภิกษุฉัพพัคคีย์ชื่อว่าปัณฑกะ และโลหิตกะ จึงตรัสเรื่องนี้มีคำ