๒. เสยยชาดก
คบคนประเสริฐก็ประเสริฐ
[๔๔๕] ผู้ใดคบหากับบุคคลผู้ประเสริฐ ผู้นั้น
ชื่อว่าเป็นผู้มีส่วนอันประเสริฐด้วย เราสมาน
ไมตรีกับพระยาโจรคนเดียว ก็ปลดเปลื้อง
ท่านทั้งหลายผู้ต้องโทษได้ทั้งร้อยคน.
[๔๔๖] เพราะฉะนั้น บุคคลคนเดียวสมาน
ไมตรีกับโลกทั้งมวลสิ้นชีพแล้ว ก็พึงเข้าถึง
สวรรค์ ท่านชาวาสิกรัฐทั้งหลายจงฟังคำ
ของเรานี้เถิด.
[๔๔๗] พระเจ้ากังสมหาราช ครอบครอง
ราชสมบัติเมืองพาราณสี ได้ตรัสพระดำรัส
นี้แล้ว ก็ทรงสละทั้งธนูและลูกศรเสีย ทรง
สมาทานสำรวมศีล.
จบ เสยยชาดกที่ ๒
อรรถกถาเสยยชาดกที่ ๒
พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ อำมาตย์ของพระเจ้าโกศลคนหนึ่งจึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า เสยฺ- ยํโส เสยฺยโส อโหสิ ดังนี้.