๖. พรหาฉัตตชาดก

เอาของน้อยแลกของมาก

[๖๔๒] พระองค์ตรัสเพ้ออยู่ว่า หญ้า ๆ ใคร

หนอนำเอาหญ้ามาถวายพระองค์ พระองค์มี

กิจด้วยหญ้าหรือหนอ จึงตรัสถึงแต่หญ้า

เท่านั้น.

[๖๔๓] ฉัตตฤๅษีผู้มีร่างกายสูงใหญ่ เป็นพรหม-

จารี เป็นพหูสูต มาอยู่ ณ ที่นี้ เขาลักเอา

ทรัพย์ของเราจนหมดสิ้นแล้ว ยังใส่หญ้าไว้

ในนุ่มแล้วหนีไป.

[๖๔๔] การถือเอาทรัพย์ของตนไปหมด และ

การไม่ถือเอาหญ้า เป็นกิจที่ผู้ปรารถนาของ

น้อย แลเอาของมากพึงกระทำอย่างนั้น

ฉัตตฤๅษีใส่หญ้าไว้ในตุ่มหนีไปแล้ว การ

ปริเวทนาเพราะเรื่องนั้น จะมีประโยชน์อะไร.

[๖๔๕] ผู้มีศีลทั้งหลายย่อมไม่ทำอย่างนั้น คน

พาลย่อมกระทำอนาจารอย่างนี้ ความเป็น