๑๐. สุสันธีชาดก

ว่าด้วยนางผิวหอม

[๗๔๘] กลิ่นดอกไม้ติมิระหอมฟุ้งไป น้ำทะเล

คะนองใหญ่ พระนางสุสันธีอยู่ห่างไกลจาก

นครนี้ ข้าแต่พระเจ้าตัมพราช กามทั้งหลาย

เสียบแทงหัวใจข้าพระบาทอยู่.

[๗๔๙] ท่านข้ามทะเลไปได้อย่างไร ท่านได้

เห็นเกาะเสรุมได้อย่างไร ดูก่อนนายอัคคะ

ความสมาคมของนางและท่านได้มีขึ้นอย่าง

ไร.

[๗๕๐] เมื่อพวกพ่อค้าผู้แสวงหาทรัพย์ ออก

ไปจากท่าชื่อภรุกัจฉะ พวกมังกรทำให้เรือ

แตกแล้ว เราได้ลอยไปกับแผ่นกระดาน.

[๗๕๑] พระนางสุสันธีมีกลิ่นพระกายหอมดุจ

แก่นจันทน์อยู่เป็นนิตย์น่าดูน่าชม ทรงเห็น

ข้าพระบาทเข้าแล้ว ปลอบโยนด้วยวาจาอัน

อ่อนหวาน ได้ทรงอุ้มข้าพระบาทด้วยแขน

ทั้งสองเหมือนกับมารดาอุ้มบุตรผู้เกิดจากอก

ฉะนั้น.