๘. ตจสารชาดก

คนฉลาดย่อมไม่แสดงอาการให้ศัตรูเห็น

[๗๘๘] พวกเจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู ถูก

เขาจองจำด้วยท่อนไม้ไผ่แล้ว ยังเป็นผู้มี

สีหน้าผ่องใส เพราะเหตุไรพวกเจ้าจึงไม่

เศร้าโศกเล่า.

[๗๘๙] บุคคลไม่พึงได้ความเจริญแม้แต่เล็ก

น้อย ด้วยความเศร้าโศกและความร่ำรำพัน

พวกศัตรูรู้ว่าบุคคลนั้นเศร้าโศก ได้รับความ

ทุกข์ ย่อมดีใจ.

[๗๙๐] ส่วนบัณฑิตผู้ฉลาดในการวินิจฉัยความ

ย่อมไม่สะทกสะท้าน เพราะอันตรายที่จะ

เกิดขึ้นไม่ว่าเมื่อไร พวกศัตรูได้เห็นหน้าของ

บัณฑิตนั้น อันไม่เปลี่ยนแปลง เป็นเหมือน

แต่ก่อนย่อมเกิดความทุกข์.

[๗๙๑] บุคคลจะพึงได้ประโยชน์ในที่ใด ด้วย

ประการใด ๆ เช่นการร่ายมนต์ การปรึกษาผู้รู้

การกล่าววาจาอ่อนหวาน การให้สินบน หรือ