เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๔

ว่าด้วยคาถาสุภาษิต ในเอกกนิบาต วรรคที่ ๔

๑. คหุรตีริยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความอดทน

[๑๖๘] บุคคลถูกยุงและเหลือบกัดแล้วในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติอดทนต่อสัมผัส

แห่งยุงและเหลือบในป่าใหญ่นั้น เหมือนช้างอดทนต่อการถูกอาวุธใน

สงคราม ฉะนั้น.

๒. สุปปิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียร

[๑๖๙] บุคคลผู้มีความเพียร ถึงจะแก่ แต่เผากิเลสให้เร่าร้อน พึงบรรลุ

นิพพานอันไม่รู้จักแก่ ไม่มีอามิส เป็นธรรมสงบอย่างยิ่ง

เกษมจากโยคะอย่างยอดเยี่ยม.

๓. โสปากเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับเมตตา

[๑๗๐] บุคคลพึงมีเมตตาในคนเดียวผู้เป็นที่รัก ฉันใด ภิกษุพึงมีเมตตาในสัตว์

ทั้งปวงในที่ทุกสถาน ฉันนั้น.

๔. โปสิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการออกบวช

[๑๗๑] หญิงเหล่านี้ดีแต่เมื่อยังไม่เข้าไปใกล้ เมื่อเข้าไปใกล้ นำความ

ฉิบหายมาให้เป็นนิตย์ทีเดียว เราเดินออกจากป่ามาสู่บ้าน เข้าไปสู่

เรือนแห่งญาติแล้ว ไม่ได้อำลาใครๆ ออกจากเรือนนั้นหนีมาแล้ว.