လောဟိစ္စသုတ်: ကောင်းသည်ကို သိလျှင် တစ်ဦးတည်း မသိမ်းထားသင့်

ဒီဃနိကာယ် သီလက္ခန္ဓဝဂ် လောဟိစ္စသုတ်တွင် သာလဝတိကာရွာကို အုပ်စိုးသော လောဟိစ္စဗြာဟ္မဏ၌ “ကုသိုလ်တရားကို ရရှိပြီးသော သမဏ သို့မဟုတ် ဗြာဟ္မဏသည် အခြားသူများအား မပြောသင့်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဦးသည် အခြားတစ်ဦးအတွက် မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်ပေးနိုင်မည်နည်း၊ အခြားသူကို သွားရောက်သင်ကြားပေးခြင်းသည် ဟောင်းသော အချုပ်အနှောင်ကို ဖြတ်ပြီးနောက် အသစ်တစ်ခု ပြန်လည်ပြုလုပ်သကဲ့သို့ဖြစ်၍ လောဘတစ်မျိုးဖြစ်သည်” ဟူသော အမြင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူသည် ဘုရားရှင်ကို ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် ပင့်ဖိတ်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ဘုရားရှင်နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဆံပင်ညှပ်သမား ရောသိကက ဤမှားယွင်းသော အမြင်ကို ဖြေရှင်းပေးတော်မူရန် လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီးနောက် ဘုရားရှင်သည် လောဟိစ္စအား “အကယ်၍ လူတစ်ဦးက သာလဝတိကာရွာ၏ အကျိုးအမြတ်ကို လောဟိစ္စတစ်ဦးတည်းသာ အသုံးပြုသင့်၍ မည်သူ့ကိုမျှ မခွဲဝေသင့်ဟု ပြောလျှင် ထိုသို့ပြောသူသည် သူ့ကို မှီခိုအသက်မွေးသူများအပေါ် ကောင်းကျိုးလိုသူလော၊ ဆိုးကျိုးလိုသူလော” ဟု မေးမြန်းတော်မူသည်။

ထို့နောက် စောဒနာသင့်သော ဆရာ သုံးမျိုးနှင့် စောဒနာမသင့်သော ဆရာကို ဟောကြားတော်မူသည်။ စောဒနာမသင့်သော ဆရာဆိုသည်မှာ တပည့်များသည် ထိုဆရာ၏ သွန်သင်ချက်ကို မှီ၍ ထူးခြားသော ဂုဏ်ကို စင်စစ် ရရှိသူဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးတွင် လောဟိစ္စသည် မိမိအမှားကို ဝန်ခံ၍ သရဏဂုံကို ဆည်ကပ်ပြီး ဘုရားရှင်သည် ထိုတောင်းပန်မှုကို လက်ခံတော်မူသည်။