ทุพพัณณิยสูตร: ยักษ์ผู้กินความโกรธ

ในทุพพัณณิยสูตร (ฉบับนี้สะกดว่า ทุพรรณิยสูตร) สักกสังยุต สังยุตตนิกาย พระพุทธเจ้าทรงเล่าว่า มียักษ์ตนหนึ่งผิวพรรณทราม ต่ำเตี้ย พุงพลุ้ย มานั่งบนอาสนะของท้าวสักกะจอมเทพ เทวดาชั้นดาวดึงส์พากันตำหนิติเตียน แต่ยิ่งตำหนิเท่าไร ยักษ์ก็ยิ่งมีรูปงาม น่าดูน่าเลื่อมใสขึ้นเท่านั้น เทวดาจึงไปทูลท้าวสักกะว่า ยักษ์นั้นคงเป็นยักษ์ที่มีความโกรธเป็นอาหาร

ท้าวสักกะเสด็จไปหายักษ์ ห่มผ้าเฉวียงบ่า คุกเข่าขวาลงกับพื้น ประนมมือ แล้วประกาศนามของพระองค์สามครั้ง ยิ่งประกาศนามอย่างนอบน้อม ยักษ์ก็ยิ่งผิวพรรณทรามและเตี้ยลง แล้วหายไปในที่นั้นเอง จากนั้นท้าวสักกะตรัสคาถาว่า พระองค์ไม่โกรธมานาน ความโกรธไม่ตั้งอยู่ในพระองค์ แม้โกรธก็ไม่กล่าวคำหยาบ และข่มตนไว้เพราะเห็นประโยชน์ของตน

ในอักโกธสูตรซึ่งอยู่ถัดไปในวรรคเดียวกัน ท้าวสักกะตรัสสอนเทวดาว่า อย่าให้ความโกรธครอบงำ อย่าโกรธตอบคนที่โกรธ ความไม่โกรธและความไม่เบียดเบียนมีอยู่ในผู้ประเสริฐเสมอ ส่วนความโกรธย่อมบดขยี้คนชั่วเหมือนภูเขา