အနုသာသိကဇာတ်: သူတစ်ပါးကို သွန်သင်ရာတွင်သာ ကောင်းခြင်း

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဧကကနိပါတ်ဇာတ်ပါ အနုသာသိကဇာတ်တွင် ဂါထာတစ်ပုဒ်တည်းသာ ရှိသည်။ ဆာလိကာငှက်မတစ်ကောင်သည် အခြားငှက်များကို မကြာခဏ သွန်သင်သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင်မူ လောဘကြီးစွာ လှည့်လည်နေသဖြင့် ထိုငှက်မသည် လှည်းဘီးက ဖိချေခြင်းခံရကာ ပျံတောင်ကျိုး၍ လဲလျောင်းနေသည်ဟု ဆိုသည်။

ဇာတ်ကြောင်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ ဖြစ်သည်။ ဗောဓိသတ်သည် ဟိမဝန္တာတောရှိ ငှက်အုပ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ငှက်မတစ်ကောင်သည် တောအလယ်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်၌ လှည်းမှ ကျန်ခဲ့သော ဆန်စေ့နှင့် ပဲစေ့များကို တွေ့ရာ တစ်ကောင်တည်း စားလိုသဖြင့် ငှက်အုပ်အား လမ်းမကြီးတွင် ဆင်၊ မြင်းနှင့် ဒုကြမ်းသောနွားဆွဲလှည်းများ ဖြတ်သွားလာကြသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း၊ အလျင်အမြန် မပျံနိုင်လျှင် မသွားရန် သတိပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ငှက်အုပ်က သူမကို “အနုသာသိကာ” ဆိုသည်မှာ သွန်သင်လိုသူဟု ခေါ်ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် လှည်းအသံမြန်မြန်လာသည်ကို ကြားသော်လည်း ဝေးသေးသည်ဟု ထင်၍ ဆက်စားနေသည်။ သူမ မပျံနိုင်မီ လှည်းက သူမထံ ရောက်လာသည်။

အဋ္ဌကထာက ဘုရားရှင်သည် လမ်းတစ်ခုတွင် အစားအစာကောင်းကို နှစ်သက်သော ဘိက္ခုနီတစ်ပါးကို ရည်ညွှန်း၍ ဤဇာတ်ကို မိန့်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုဘိက္ခုနီသည် အခြားဘိက္ခုနီများအား ထိုလမ်းတွင် ဆင်၊ မြင်းနှင့် ဒုကြမ်းသောခွေးများ ရှိကြောင်း သတိပေးသည်မှာ မည်သူမျှ လာဘ်ကို မလုယူစေရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိကိုယ်တိုင်မူ ထိုနေရာသို့ ဆွမ်းခံသွားပြီး တစ်နေ့တွင် ဒုကြမ်းသောဆိတ်က ခြေထောက်ကျိုးအောင် ဝင်တိုးသည်။