မြားနှစ်စင်း
သလ္လတ္ထသုတ္တံကိုယ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲ၍မရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ထပ်ဖြည့်သည့် စိတ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်—နေ့စဉ်အသုံးပ…
စုလ္လဗောဓိဇာတကံ
ရသေ့သည် စိတ်ထဲတွင် အမျက်ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ကို လက်ခံသော်လည်း မိုးကြီးက ဖုန်မှုန့်ကို ဆေးကြောသကဲ့သို့ ချက်ချင်း တားဆီးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် မီးတုတ်မှ ဖြစ်လာသည့် မီးက ထိုသစ်သားကိုပင် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဒေါသ၏ အန္တရာယ်ကို ရှင်းပြသည်။
ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်ပါဠိတော် ဒသကနိပါတ်ပါ စူဠဗောဓိဇာတ်တွင် မင်းက ရသေ့ကို “သင်နှင့်အတူ နေထိုင်သော ရသေ့မကို တစ်စုံတစ်ဦးက အလိုအလျောက် ခေါ်ဆောင်သွားလျှင် သင် မည်သို့ ပြုမည်နည်း” ဟု မေးသည်။ ရသေ့က ဒေါသဖြစ်လာလျှင် ထိုဒေါသကို မတည်မနေစေဘဲ မိုးကြီးသည် ဖုန်မှုန့်ကို ဆေးကြောသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တားဆီးမည်ဟု ဖြေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းသည် ရသေ့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ အဝတ်ချုပ်နေသည်ကို မြင်၍ ဝါကြွားထားသည့်အရာ ဘယ်ရောက်သွားသနည်းဟု မေးသည်။ ရသေ့က ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဖြေကာ ဒေါသ၏ အန္တရာယ်ကို ဂါထာဖြင့် ဟောကြားသည်။
ဇာတ်လမ်းမှာ အဋ္ဌကထာမှ လာသည်။ ဗောဓိကုမာရနှင့် ဇနီးတို့သည် ကာမကို မမက်မောကြပေ။ မိဘများ ကွယ်လွန်သောအခါ ဥစ္စာပစ္စည်းကို စွန့်ပြီး အတူတကွ ရှင်ရဟန်းပြုကြသည်။ တစ်နေ့တွင် မင်းသည် တော်ဝင်ဥယျာဉ်၌ ရသေ့မကို မြင်၍ ရာဂဖြစ်ပေါ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ရသေ့မက မည်သည့်ဘွဲ့ထူးကိုမျှ မလက်ခံဘဲ ရှင်ရဟန်းပြုခြင်း၏ ဂုဏ်ကို ပြောဆိုသည်။ မင်းသည် ရသေ့ကို ဘာလုပ်နေသနည်းဟု ပြန်လာကြည့်ပြီး ဂါထာအရ ဆွေးနွေးချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဋ္ဌကထာက ရသေ့သည် မေတ္တာဘာဝနာဖြင့် ဒေါသကို တားဆီးခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မင်းသည် တရားနာပြီးသောအခါ ရသေ့မကို ပြန်ခေါ်စေကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ပြီး နှစ်ဦးစလုံးကို တရားနှင့်အညီ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဟု ကတိပြုသည်။ အဋ္ဌကထာက မြတ်စွာဘုရားသည် ဤအကြောင်းကို စိတ်ဆိုးလွယ်သည့် ရဟန်းအား မိန့်ကြားတော်မူခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။
ပထမဂါထာတွင် မင်းက မျက်လုံးလှပပြီး ပြုံးနေသည့် ရသေ့မကို တစ်စုံတစ်ဦးက အင်အားဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားလျှင် သင် မည်သို့ ပြုမည်နည်းဟု မေးသည်။ အဋ္ဌကထာက မင်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားလျှင် ရသေ့ ဘာလုပ်မည်ကို သိလိုသောကြောင့် မေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
တစ်စုံတစ်ဦးက ကိုယ့်ကို စော်ကားစကား ပြောလျှင် သို့မဟုတ် ကိုယ်ချစ်သည့်အရာကို ယူသွားလျှင် ကိုယ် မည်သို့ တုံ့ပြန်လိုသနည်းဟု ကြိုတင်မေးကြည့်ပါ။ စိတ်ငြိမ်သည့်အချိန်တွင် အဖြေကို ကြိုပြင်ထားခြင်းက တကယ်ဖြစ်လာသည့်အခါ များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်သည်။
ရသေ့က ဒေါသသည် မိမိထံ တကယ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ကြောင်း၊ သို့သော် မတည်မနေစေဘဲ မိုးကြီးသည် ဖုန်မှုန့်ကို ဆေးကြောသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖြေသည်။ အဋ္ဌကထာက မေတ္တာဘာဝနာဖြင့် တားဆီးခြင်း၊ ဒေါသကို စိတ်ထဲတွင် အလုံးအခဲအဖြစ် မတည်စေခြင်းဟု ရှင်းပြသည်။
ဒေါသဖြစ်နေကြောင်း သိလာလျှင် ဒေါသဖြစ်နေကြောင်း ဖြောင့်ဖြောင့် လက်ခံပါ။ ထို့နောက် အသက်ကို ရှည်ရှည်သုံးကြိမ် ရှူပြီး တစ်ဖက်လူသည်လည်း ကိုယ့်လိုပင် ချမ်းသာလိုသူဖြစ်ကြောင်း တွေးကာ နောက်ထပ် မည်သည့်အရာ ပြုမည်ကို မဆုံးဖြတ်မီ ဆင်ခြင်ပါ။
ဂါထာက ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်သောအခါ လူသည် အကျိုးကို မမြင်၊ မဖြစ်သောအခါမှ ကောင်းစွာ မြင်နိုင်၊ ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်သောအခါ လူသည် မိမိအကျိုးကို မသိဟု ဆိုသည်။ အဋ္ဌကထာက မိမိအကျိုးကိုပင် မမြင်လျှင် သူတစ်ပါးအကျိုးကို ပြောဖွယ်မရှိ၊ ထို့ကြောင့် ဒေါသသည် ပညာမဲ့သူ၏ နေရာဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြသည်။
ဒေါသမပြေသေးသည့်အချိန်တွင် မက်ဆေ့ချ် မပို့ရန်၊ အလုပ်နှင့် ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရန် မိမိကိုယ်ကို စည်းမျဉ်းထားပါ။ စိတ်အေးသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသည်ကို ကြည့်ပါ။
ဂါထာက ဒေါသက လွှမ်းမိုးခံရသူသည် ကုသိုလ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး များပြားသည့် အကျိုးကိုပင် ပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုဒေါသတွင် ကြောက်ဖွယ်အင်အားစုရှိပြီး အားရှိကာ လူကို မိမိအာဏာအောက် ထားနိုင်သည်။
ဒေါသထွက်ချိန် စကားနည်းနည်းကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် ဆက်ဆံရေး သို့မဟုတ် အခွင့်အလမ်းကို သတိရပြီး နောက်တစ်ကြိမ် မပြောမီ ရပ်တန့်ရန် အကြောင်းရင်းအဖြစ် သုံးပါ။
ဂါထာက သစ်သားကို ပွတ်တိုက်လျှင် မီးဖြစ်လာပြီး ထိုမီးသည် မိမိဖြစ်ပေါ်လာရာ သစ်သားကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ ဒေါသသည်လည်း မိုက်မဲသူတွင် အပြိုင်အဆိုင် အနိုင်ယူလိုမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ထိုသူကိုယ်တိုင်ပင် ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းရသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။
အငြင်းပွားနေရင်း ပူလာသလို ခံစားရသောအခါ အမှန်တရားရှာဖွေရန် ငြင်းနေသလား၊ အနိုင်ယူရန် ငြင်းနေသလားဟု သတိထားကြည့်ပါ။ အနိုင်ယူရန်ဆိုလျှင် မီးက မိမိကိုယ်ကို မလောင်မီ သစ်သားပွတ်ခြင်းကို ရပ်ပါ။
ဂါထာက မည်သူ့ဒေါသသည် မြက်နှင့်သစ်သားတွင် မီးပျံ့သကဲ့သို့ တိုးပွားလာသည်ဆိုလျှင် ထိုသူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေသည် လကွယ်ဘက်လကဲ့သို့ ယုတ်လျော့သွားသည်။ မည်သူ့ဒေါသသည် လောင်စာကုန်သည့်မီးကဲ့သို့ ငြိမ်းသွားသည်ဆိုလျှင် ထိုသူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေသည် လဆန်းဘက်လကဲ့သို့ ပြည့်ဝလာသည်ဟု ဆိုသည်။
အလုပ်ခွင် သို့မဟုတ် မိသားစုတွင် အမည်ကောင်းကို စိတ်ရှည်မှု အဆက်မပြတ် ရှိခြင်းဖြင့် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ လူတိုင်း ယုံကြည်ရသူများသည် စိတ်အလိုလို မပေါက်ကွဲတတ်သူများ ဖြစ်တတ်ကြောင်း သတိထားကြည့်ပါ။
အဋ္ဌကထာအရ မင်းသည် ဒေါသနှင့်ပတ်သက်သည့် တရားကို နာပြီး ကြည်ညိုကာ ရသေ့မကို ပြန်ခေါ်စေပြီး ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ကာ နှစ်ဦးစလုံး တော်ဝင်ဥယျာဉ်တွင် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ပါစေ၊ ငါက တရားနှင့်အညီ ကာကွယ်မည်ဟု မိန့်သည်။
မိမိထက် အာဏာကြီးသူကို ဝေဖန်ရမည့်အခါ ကျိန်ဆဲခြင်းမရှိဘဲ အချက်အလက်များကို ငြိမ်သက်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောပါ။ ဒေါသ မရောပါသည့်စကားသည် တစ်ဖက်သားကို ပိုနားထောင်စေတတ်သည်။
ဤဇာတ်သည် စိတ်၏ အမှန်တရားနှင့် ရိုးသားသည်။ ရသေ့သည် ဒေါသမဖြစ်ဖူးဟု မဆိုဘဲ ဒေါသ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် မတည်မနေစေခဲ့ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ သာမန်လူများလည်း ကျင့်ကြံနိုင်သည့် ရည်မှန်းချက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု မရှိသူဖြစ်လာသည်အထိ စောင့်စရာမလိုပေ။
မှန်ကန်စွာ နားလည်သင့်သည့်အချက်တစ်ခုမှာ ဒေါသ၏ အာဏာကို မလိုက်ခြင်းသည် ချိုးဖောက်မှုကို ငြိမ်ကျနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်တွင် ရသေ့မကိုယ်တိုင်လည်း မင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ရသေ့ကလည်း တရားဟောကာ မင်းက ရသေ့မကို ပြန်အပ်စေခဲ့သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် ကိုယ်နှင့်နီးစပ်သူ ချိုးဖောက်ခံရလျှင် အကူအညီတောင်းခြင်း၊ တိုင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းတို့ကို ပြုသင့်သည်။ ထိုသို့ပြုရာတွင် ဒေါသက မျက်စိကို မပိတ်စေသည့်စိတ်ဖြင့် ပြုရန်သာ ဖြစ်သည်။
မီးနှင့် မီးတုတ်ဆိုင်ရာ ဂါထာသည် နေ့စဉ်အသုံးဝင်သည်။ အငြင်းအခုံပြုပြီး အနိုင်ယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်လာသည့် ဒေါသသည် ဒေါသထွက်သူကိုသာ ရှေ့ဆုံးက လောင်ကျွမ်းစေတတ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ကိုယ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲ၍မရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ထပ်ဖြည့်သည့် စိတ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်—နေ့စဉ်အသုံးပ…
ပစ္စယာကာရဝိဘင်း၏ အဘိဓမ္မာပိုင်းသည် ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်တစ်ကြောင်းလုံးကို စိတ်တစ်ခုတည်းထဲတွင် ထားရှိပြီး ထိုကြောင်းသ…
ဝေသာလီတွင် အမ္ဗပါလီသည် မြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် လဲလှယ်ပေးသော်လည်း ဆွမ်းကပ်လှူခွင့်ကို မရောင်းချခဲ့။ ဘုရားရှင်သည်…
ငှက်အုပ်တစ်အုပ်သည် မုဆိုး၏ ပိုက်ကွန်ကို စည်းလုံးစွာ ချီ၍ နေ့တိုင်း ပျံထွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် သေးငယ်သောက…