မဏိသူကရဇာတ်: မဏိရတနာကို ပွတ်၍ မှိန်စေရန် ကြိုးစားသောဝက်

ခုဒ္ဒကနိကာယ် ဇာတ်ပိုင်း တိကနိပါတ် အဗ္ဘန္တရဝဂ် မဏိသူကရဇာတ်တွင် ဂါထာသုံးပုဒ် ရှိသည်။ ပထမနှစ်ပုဒ်မှာ ဝက်များ၏ စကားဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ဝက်ခန့်မှန်းသုံးဆယ်ခန့်သည် မဏိဂူတွင် ခုနစ်နှစ်နေခဲ့သည်၊ မဏိ၏ အလင်းရောင်ကို မှိန်ညိုစေရန် အတူတကွ တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် မဏိကို ပွတ်လေ ယခင်ထက် ပိုကြည်လင်လာလေဖြစ်သည်၊ မည်သို့ပြုသင့်သနည်းဟု မေးလိုပါသည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ တတိယဂါထာမှာ ဗောဓိသတ်၏ အဖြေဖြစ်ပြီး ဤဗိဒူရိယ်ကျောက်သည် စင်ကြယ်လှပကြည်လင်သော အရာဖြစ်သည်၊ မည်သူမျှ ၎င်း၏ အလင်းကို မှိန်ညိုစေနိုင်ခြင်းမရှိ၊ သင်တို့ အခြားနေရာသို့ ထွက်သွားကြပါဟူ၍ဖြစ်သည်။

အဋ္ဌကထာက သတ္ထာသည် လာဘသက္ကာရကို ဖျက်ဆီးရန် ဘုရားရှင်ကို အပြစ်ရှာလိုသည့် အစီအစဉ်ချထားသူတစ်ဦးရှိသည့်အခါ ဤဇာတ်ကို မိန့်တော်မူသည်ဟု ပြောသည်။ ထိုအကြောင်းတွင် အကြမ်းဖက်မှု ပါဝင်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အသေးစိတ် မပြောတော့ပါ။ အနှစ်ချုပ်မှာ အမှန်တရားကို စုံစမ်းပြီး ပေါ်လွင်လာသောအခါ အစီအစဉ်ချထားသူကိုယ်တိုင် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ အဋ္ဌကထာက သတ္ထာ၏ စကားကို မည်သူမျှ ဘုရားရှင်အား ညစ်နွမ်းမှု မဖြစ်စေနိုင်ပါ၊ မွေးရာပါ မဏိကျောက်ကို ညစ်နွမ်းအောင် မလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

အဋ္ဌကထာက အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြသည်မှာ ဗောဓိသတ်သည် မဏိဂူအနီး ရွက်ကုဋိတွင် နေသော တာပသရသေ့ဖြစ်သည်။ ထိုဂူတွင် ဝက်သုံးဆယ် နေထိုင်ပြီး ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် မဝေးသောနေရာတွင် လှည့်လည်နေသည်။ ခြင်္သေ့၏ အရိပ်သည် မဏိကျောက်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ဝက်များက အရိပ်ကိုမြင်၍ လန့်ကြောက်ကာ သွေးသားနည်းလာသည်အထိ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျောက်ကြည်သဖြင့် အရိပ်ပေါ်သည်ဟု ကြံစည်ပြီး ရွှံ့ထဲလှိမ့်၍ လာကာ မဏိကို ပွတ်ကြသည်။ သို့သော် ကျောက်သည် ပိုပြီး ကြည်လင်တောက်ပလာသည်။