ကျင့်စဉ်များ

သပ္ပုရိသဓမ္မခုနစ်ပါး

သတ္တ သပ္ပုရိသဓမ္မာ

ပေါင်းသင်းသင့်သော လူကောင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိခုနစ်ချက် — အကြောင်းကို သိခြင်း၊ အကျိုးကို သိခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို သိခြင်း၊ ပမာဏကို သိခြင်း၊ အချိန်ကာလကို သိခြင်း၊ လူထုအဖွဲ့ကို သိခြင်းနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်ကို သိခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

7 ချက်

သပ္ပုရိသဓမ္မခုနစ်ပါးသည် သူတော်ကောင်း သို့မဟုတ် စစ်မှန်သော လူကောင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများဖြစ်သည်။ ခုနစ်ချက်လုံးသည် “သိခြင်း” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် စတင်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် လူကောင်းဖြစ်ခြင်းကို နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတစ်မျိုးတည်းဖြင့် မတိုင်းတာဘဲ ပညာကို မှန်ကန်သောကိစ္စ၊ မှန်ကန်သောလူနှင့် မှန်ကန်သောအချိန်တွင် သုံးတတ်ခြင်းဖြင့် တိုင်းတာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤမူကို နှစ်လမ်းဖြင့် သုံးနိုင်သည် — မိမိကိုယ်ကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် သုံးခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပေါင်းသင်းမည့်သူ သို့မဟုတ် အတူလုပ်ကိုင်မည့်သူသည် အရွယ်ရောက်လောက်သော ရင့်ကျက်မှုရှိပြီလားဟု စစ်ဆေးရန် စံနှုန်းအဖြစ် သုံးခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

1

ဓမ္မညုတာ — အကြောင်းကို သိခြင်း ဓမ္မညုတာ

အခြေခံမူနှင့် အကြောင်းကို သိခြင်းဖြစ်သည် — လုပ်နေသောအရာသည် မည်သည့်မူအပေါ် အခြေခံသည်၊ မည်သည့်အကြောင်းက မည်သည့်အကျိုးကို ဖြစ်စေသည်ကို သိခြင်းဖြစ်ပြီး ဇာစ်မြစ်ကို မသိဘဲ အကျင့်အတိုင်း လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အလုပ်ခွင်တွင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုခုကို မလုပ်မီ “ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ” ဟု မေးကြည့်ပါ။ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းရင်းကို သိခြင်းက ယခင်အတိုင်းသာမက အခြေအနေအသစ်တွင်လည်း လိုက်လျောညီထွေ သုံးနိုင်စေသည်။
2

အတ္ထညုတာ — အကျိုးကို သိခြင်း အတ္ထညုတာ

ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဖြစ်လာမည့်အကျိုးကို သိခြင်းဖြစ်သည် — ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဘာအတွက်လုပ်နေသည်၊ ရေရှည်တွင် ဘာသို့ ပို့ဆောင်သွားမည်ကို သိခြင်းဖြစ်ပြီး အမိန့်ပေးခံရ၍သာ လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အလုပ်အသစ်လက်ခံသည့်အခါ ဤအလုပ်၏ အောင်မြင်မှုသည် ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်သည်ကို အစကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ သိထားပါ။ ပန်းတိုင်ကို အစကတည်းက သိသောအလုပ်သည် အဆုံးတွင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လုပ်ရန် မလိုတတ်ပါ။
3

အတ္တညုတာ — မိမိကိုယ်ကို သိခြင်း အတ္တညုတာ

မိမိ၏ အနေအထား၊ စွမ်းအား၊ ဗဟုသုတ၊ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ကျင့်ဝတ်ကို အမှန်အတိုင်း သိပြီး သင့်လျော်စွာ နေထိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို မြင့်လွန်း သို့မဟုတ် နိမ့်လွန်းစွာ မတန်ဖိုးဖြတ်ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
“ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်ုပ် မကျွမ်းကျင်သေးပါ၊ လေ့လာရန်အချိန် ပေးပါ” ဟု ပြောရဲပါ။ မိမိ၏ ဘောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိသူသည် ကိစ္စတိုင်း ကတိပေးသူထက် ယုံကြည်မှု ပိုရလေ့ရှိသည်။
4

မတ္တညုတာ — ပမာဏကို သိခြင်း မတ္တညုတာ

စားသောက်ခြင်း၊ သုံးစွဲခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် ကောင်းမှုပြုခြင်းတွင်ပင် သင့်တော်မှုကို သိခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းသောအရာသည်လည်း အလွန်အကျွံဖြစ်လျှင် အပြစ်ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
အလွယ်တကူ မေ့လျော့တတ်ကြောင်း မိမိသိသည့်ကိစ္စများတွင် ကန့်သတ်ချက်ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ပါ။ ဥပမာ တစ်လစာ သုံးငွေ သို့မဟုတ် တစ်ရက်လုပ်ငန်းချိန်ဖြစ်သည်။ စိတ်ပုံမှန်ဖြစ်နေချိန်တွင် သတ်မှတ်ခြင်းက ပျော်မွေ့နေချိန်တွင် စိတ်ကို တားခြင်းထက် ပိုလွယ်သည်။
5

ကာလညုတာ — အချိန်ကာလကို သိခြင်း ကာလညုတာ

သင့်လျော်သောအချိန်ကို သိခြင်းဖြစ်သည် — ဘယ်အချိန်တွင် ဘာလုပ်သင့်သည်၊ ဘယ်အချိန်ပြောသင့်သည်၊ ဘယ်အချိန်တိတ်ဆိတ်နေသင့်သည်နှင့် အခွင့်အလမ်းကို ဘယ်လောက်စောင့်သင့်သည်ကို သိခြင်းဖြစ်သည်။ တူညီသောကိစ္စကို အချိန်မတူပြောလျှင် ရလဒ်များစွာ ကွာခြားသည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် အလေးအနက်ပြောရမည့်ကိစ္စကို သူပင်ပန်းနေချိန် သို့မဟုတ် အလျင်စလိုဖြစ်နေချိန်တွင် မစတင်ပါနှင့်။ နှစ်ဖက်စလုံး အသင့်ဖြစ်သည့်အချိန်ကို ချိန်းဆိုပါ။ ထိုအခါ တူညီသောစကားဝိုင်းသည် အဆုံးသတ်ပုံ မတူတော့ပါ။
6

ပရိသညုတာ — လူထုအဖွဲ့ကို သိခြင်း ပရိသညုတာ

ဝင်ရောက်ပတ်သက်သည့် အစည်းအဝေးနှင့် လူအုပ်စုကို သိခြင်းဖြစ်သည် — ထိုနေရာတွင် ဘယ်လိုထုံးတမ်းစဉ်လာရှိသည်၊ ဘယ်လို ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် စကားပြောဟန်က သင့်တော်မည်ကို သိခြင်းဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
နေရာအသစ်သို့ ဝင်ရောက်လျှင် အစောပိုင်းတွင် ပြောခြင်းထက် နားထောင်ခြင်းကို ပိုလုပ်ပါ။ သူတို့ ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ကြသည်၊ အချင်းချင်း ဘယ်လိုအရိုအသေပေးကြသည်ကို သတိထားပြီးမှ ကျွန်ုပ်တို့ ပြင်သင့်သည်ဟု မြင်သည်ကို အကြံပြုပါ။
7

ပုဂ္ဂလပရောပရညုတာ — လူပုဂ္ဂိုလ်ကို သိခြင်း ပုဂ္ဂလပရောပရညုတာ

လူတစ်ဦးစီ၏ ကွာခြားမှုကို သိခြင်းဖြစ်သည် — မည်သူတွင် မည်သည့်စိတ်သဘောရှိသည်၊ မည်သို့ ပေါင်းသင်းသင့်သည်၊ မည်သို့သွန်သင်သင့်သည်နှင့် မည်သို့သော အလုပ်ကို အပ်နှံလျှင် နှစ်ဖက်စလုံး အကျိုးရှိမည်ကို သိခြင်းဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်
လူတိုင်းအား နည်းတူမသုံးပါနှင့်။ တချို့လူများသည် အသေးစိတ်ညွှန်ကြားချက်ကို လိုအပ်ပြီး တချို့သည် ပြဿနာတစ်ခုသာပေး၍ လုပ်ခွင့်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ လူနှင့်ကိုက်ညီအောင် နည်းလမ်းကို ချိန်ညှိခြင်းသည် ကောင်းသောအထက်အရာရှိနှင့် သာမန်အထက်အရာရှိကို ခွဲခြားသည့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

လူတို့ အမှားအများဆုံးလုပ်တတ်သည်မှာ ပမာဏကို သိခြင်းနှင့် အချိန်ကာလကို သိခြင်းဖြစ်သည် — အကြောင်းအရာမှန်သော်လည်း အချိန်မှားပြီးပြောခြင်း သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းသော်လည်း လွန်ကဲစွာပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းပါလျက် ဆိုးကျိုးဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

သူတစ်ပါးအား တစ်စုံတစ်ခု မပြောမပြုလုပ်မီ တိုတောင်းသောမေးခွန်းများ မေးကြည့်ပါ — ယခုသင့်လျော်သလား၊ များလွန်းနေသလား၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်သူက ဘယ်လိုပုံစံကို လက်ခံနိုင်သလားဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဤမေးခွန်းသုံးခုတည်းက သပ္ပုရိသဓမ္မ၏ နောက်ဆုံးသုံးချက်ကို လွှမ်းခြုံပြီးဖြစ်သည်။

ဖတ်ပြီးသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အကောင့်ဝင်ပါ