အခြေခံဓမ္မသဘောတရားများ

သုဘသုတ်: လူဝတ်ကြောင်ဖြစ်စေ ရဟန်းဖြစ်စေ မှန်ကန်စွာ ကျင့်မှ အောင်မြင်သည်

သုဘသုတ္တံ

သုဘမာဏဝက လူဝတ်ကြောင် သို့မဟုတ် ရဟန်း မည်သူက ကုသိုလ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြုနိုင်သနည်းဟု မေးသည်။ ဘုရားရှင်က နှစ်ဖက်စလုံး မှန်ကန်စွာ ကျင့်ပါက အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ ဗြာဟ္မဏတို့၏ တရားငါးပါးသည် ဝေရမရှိသော စိတ်၏ ပရိက္ခရာများ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြပြီး ဗြဟ္မဝိဟာရဖြင့် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ရာလမ်းကို ဟောကြားတော်မူသည်။

7 ချက်

မဇ္ဈိမနိကာယ် သုဘသုတ်တွင် တောဒေယျဗြာဟ္မဏ၏ သားဖြစ်သော သုဘမာဏဝက ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဂိဟိသည် ကုသိုလ်တရားကို အောင်မြင်စေနိုင်သော်လည်း ပဗ္ဗဇိတ်မူ မပြုနိုင်ဟု ဆိုကြသည်၊ ဘုရားရှင်၏ အမြင်မှာ မည်သို့နည်း ဟု လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်က ဤအကြောင်းတွင် ခွဲခြားဖြေဆိုတော်မူကြောင်း၊ ဂိဟိဖြစ်စေ ပဗ္ဗဇိတ်ဖြစ်စေ မှားယွင်းစွာ ကျင့်လျှင် မအောင်မြင်ပါ၊ မှန်ကန်စွာ ကျင့်လျှင် အောင်မြင်ကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။

သုဘမာဏဝက ဗြာဟ္မဏတို့သည် ကုသိုလ်ပြုရန် တရားငါးပါးကို ပညတ်ထားကြောင်း — သစ္စာ၊ တပ၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ လေ့လာသင်ယူခြင်းနှင့် စွန့်ကြဲခြင်း — လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင်က ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးဦး၊ သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် ဆရာများ၊ သို့မဟုတ် ရှေးရသေ့များက ဤတရားတို့၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သိပြီး ကြေညာခဲ့ဖူးသလားဟု မေးတော်မူသည်။ မရှိသောအခါ မျက်မမြင်တန်းကို ဥပမာပေးတော်မူသည် — တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆွဲကိုင်၍ လျှောက်သွားကြသော မျက်မမြင်တန်းတွင် တန်းထဲရှိ မည်သူမျှ မမြင်ကြပေ။

ထို့နောက် ထိုတရားငါးပါးသည် ဝေရမရှိ၊ မညှဉ်းဆဲသော စိတ်ကို ပွားများရန် စိတ်၏ ပရိက္ခရာများ ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ သုဘမာဏဝက ဗြဟ္မာနှင့် အဖော်ဖြစ်ရာလမ်းကို လျှောက်ထားသောအခါ ဒိသာအားလုံးသို့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာတို့ကို ပျံ့နှံ့စေခြင်းကို ဟောကြားတော်မူသည်။ သုတ်၏ အဆုံးတွင် သုဘမာဏဝသည် မိမိကိုယ်ကို ဥပါသကာအဖြစ် ကြေညာသည်။

  1. 1

    ခွဲခြားဖြေဆိုတော်မူခြင်း၊ အလုံးစုံ မဖြေခြင်း ဝိဘဇ္ဇဝါဒေါ ခေါ အဟမေတ္ထ

    ဂိဟိ သို့မဟုတ် ပဗ္ဗဇိတ် မည်သူက ကုသိုလ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြုနိုင်သနည်းဟု မေးသောအခါ ဘုရားရှင်က ဤအကြောင်းတွင် ခွဲခြားဖြေဆိုတော်မူကြောင်း၊ ဂိဟိနှင့် ပဗ္ဗဇိတ် နှစ်ဖက်စလုံး၏ မှားယွင်းသော ကျင့်ခြင်းကို မချီးမွမ်းတော်မူကြောင်း မိန့်တော်မူသည်။ မှားယွင်းစွာ ကျင့်သူသည် မအောင်မြင်၊ မှန်ကန်စွာ ကျင့်သူသည် မည်သည့်အဆင့်အတန်း၌ ရှိစေကာမူ အောင်မြင်သည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    “ဘယ်ဟာပိုကောင်းလဲ” ဟူသော မေးခွန်း — ဥပမာ လစာစားအလုပ်နှင့် လုပ်ငန်းလုပ်ခြင်း — ကို တွေ့သောအခါ မဖြေမီ “ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု ဆက်မေးပါ။ အဖြေသည် ရွေးချယ်စရာကိုယ်တိုင်ထက် လုပ်ဆောင်ပုံပေါ်တွင် မူတည်လေ့ရှိသည်။

  2. 2

    အလုပ်ကြီးဖြစ်စေ အလုပ်ငယ်ဖြစ်စေ ကျရှုံးနိုင်သလို အောင်မြင်နိုင်သည် ကမ္မဋ္ဌာနံ

    သုဘမာဏဝက လူဝတ်ကြောင်၏ အလုပ်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသဖြင့် အကျိုးများသည်၊ ပဗ္ဗဇိတ်၏ အလုပ်မှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး နည်းသဖြင့် အကျိုးနည်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားရှင်က ဥပမာဖြင့် လယ်လုပ်ခြင်းသည် အလုပ်ကြီးဖြစ်ပြီး ကျရှုံးပါက အကျိုးနည်းသည်၊ အောင်မြင်ပါက အကျိုးများသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကုန်သွယ်ခြင်းသည် ပို၍ သေးငယ်သော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ကျရှုံးနိုင်သလို အောင်မြင်နိုင်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    အလုပ်၏ တန်ဖိုးကို အလုပ်များမှု သို့မဟုတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အရွယ်အစားဖြင့် မတိုင်းတာပါနှင့်။ တိတ်ဆိတ်သယောင်ရှိသော အလုပ်သည် မှန်ကန်သောလမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ပါက အကျိုးများစွာ ရနိုင်သည်။

  3. 3

    ဗြာဟ္မဏတို့ ပညတ်သော တရားငါးပါး သစ္စံ တပေါ ဗြဟ္မစရိယံ အဇ္ဈေနံ စာဂေါ

    ဗြာဟ္မဏတို့သည် ကုသိုလ်ပြုရန် တရားငါးပါးကို ပညတ်ကြသည် — သစ္စာ၊ တပ၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ လေ့လာသင်ယူခြင်းနှင့် စွန့်ကြဲခြင်း တို့ဖြစ်ပြီး စွန့်ကြဲခြင်းကို အကျိုးအများဆုံးဟု ယူဆသည်။ ဘုရားရှင်က ဤတရားတို့၏ တန်ဖိုးကို မငြင်းတော်မူဘဲ ၎င်းတို့၏ အကျိုးမည်သို့ရှိသည်ကို သိမြင်သော ဗဟုသုတ၏ ရင်းမြစ်ကို မေးတော်မူသည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    မိမိ ပုံမှန်ပြုလုပ်နေသော ကောင်းမှုများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အကျိုးကို မိမိကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံမှ သိသလား၊ သို့မဟုတ် သူတစ်ပါးက ပြောပြသောကြောင့်သာ သိသလား ဟု မေးကြည့်ပါ။

  4. 4

    မျက်မမြင်တန်း အန္ဓဝေဏိ

    မည်သည့်ဗြာဟ္မဏ၊ ခုနစ်ဆက်တိုင်အောင် ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဆရာ၊ သို့မဟုတ် ရှေးမန္တာန်ရေးသားသော ရသေ့မှ တရားငါးပါး၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင် သိမြင်၍ ကြေညာခဲ့ဖူးသည်ဟု မဆိုကြပါ။ ထိုကဲ့သို့သော သွန်သင်ချက်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆွဲကိုင်ထားသော မျက်မမြင်တန်းနှင့် တူသည် — တန်းရှေ့ဆုံးသူလည်း မမြင်၊ အလယ်ကလည်း မမြင်၊ တန်းနောက်ဆုံးသူလည်း မမြင်ပါ။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    လက်ဆင့်ကမ်းရရှိသော ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက် သို့မဟုတ် ယုံကြည်ချက်ကို မမျှဝေမီ ထိုအစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးက အမှန်တကယ် မြင်ဖူး သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် သက်သေပြခဲ့ဖူးသလား စုံစမ်းကြည့်ပါ။

  5. 5

    တရားငါးပါးသည် စိတ်၏ ပရိက္ခရာ ဖြစ်သည် စိတ္တဿ ပရိက္ခါရာ

    ဘုရားရှင်က ထိုတရားငါးပါးသည် ဝေရမရှိ၊ မညှဉ်းဆဲသော စိတ်ကို ပွားများရန် စိတ်၏ ပရိက္ခရာများ ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။ ဥပမာ အမှန်ပြောသော ရဟန်းသည် အနက်အဓိပ္ပာယ်၌ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးခြင်း၊ တရား၌ ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးခြင်းကို ရရှိပြီး တရားနှင့်ယှဉ်သော ပါမောဇ္ဇကိုလည်း ရရှိသည်။ ကုသိုလ်နှင့် ယှဉ်သော ဤပါမောဇ္ဇသည် စိတ်၏ ပရိက္ခရာ ဖြစ်သည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    ကောင်းမှုပြုပြီးသောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပေါ့ပါးမှုကို သတိထားပြီး ထိုခံစားချက်ကို ထိုနေ့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မဒေါသမထားရန် အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုပါ။

  6. 6

    ရွာတွင်မွေးသူသည် ထိုရွာ၏ လမ်းကို သိသည် သုဘသုတ္တံ

    သုဘမာဏဝက ဗြဟ္မာနှင့် အဖော်ဖြစ်ရာလမ်းကို လျှောက်ထားသောအခါ ဘုရားရှင်က နဠကာရရွာတွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းသူသည် ထိုရွာသို့ သွားရာလမ်းကို မေးလာလျှင် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိ၊ ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ ဖြေနိုင်သကဲ့သို့ တထာဂတသည် ဗြဟ္မာ့ဘုံနှင့် ဗြဟ္မာ့ဘုံသို့ ရောက်ရာလမ်းကို သိတော်မူကြောင်း ဥပမာပေးတော်မူသည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    အကြံဉာဏ် တောင်းသောအခါ ထိုလမ်းကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်ခဲ့ဖူးသူကို မေးပါ။ အကြံဉာဏ် ပေးသောအခါ မိမိကိုယ်တိုင် မြင်သိထားသည်များမှသာ ပြောပါ။

  7. 7

    ဗြဟ္မဝိဟာရ လေးပါးကို ဒိသာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့စေခြင်း ယံ ပမာဏကတံ ကမ္မံ န တံ တတြာဝသိဿတိ

    ဗြဟ္မာနှင့် အဖော်ဖြစ်ရာလမ်းမှာ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ကို ဒိသာအားလုံးသို့ အတိုင်းအဆမရှိ ပျံ့နှံ့စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ စေတောဝိမုတ္တိကို ပွားများသောအခါ အတိုင်းအဆရှိသော ကံသည် ထိုနေရာ၌ မကျန်ရစ်တော့ပါ — ခွန်အားရှိသော ခရုသင်းမှုတ်သူသည် ဒိသာလေးဖက်စလုံး ကြားရအောင် မှုတ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

    နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသုံးချရန်

    နေ့မစမီ တွေ့ရမည့်လူများ — နှစ်သက်သူ၊ မနှစ်သက်သူ နှစ်မျိုးလုံးကို စိတ်ထဲ ပြန်ကြည့်ပြီး သူတို့ ချမ်းသာစေရန် ရည်ရွယ်ပါ။ ရွေးချယ်မှု မရှိတော့သည်အထိ ဝိုင်းကို တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ပါ။

နေ့စဉ်ဘဝတွင် စမ်းသုံးကြည့်ပါ

“တရားကျင့်ဖို့ တကယ်ဆိုလျှင် ရှင်ရဟန်းပြုရမလား၊ အလုပ်ကို စွန့်ရမလား” ဟူသော မေးခွန်းကို ယနေ့တိုင် မေးနေကြသည်။ ဤသုတ်၏ အဖြေမှာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည် — ဘဝပုံစံက ရလဒ်ကို မဆုံးဖြတ်ပါ၊ မှန်ကန်စွာ ကျင့်ခြင်း၊ မှားယွင်းစွာ ကျင့်ခြင်းက ဆုံးဖြတ်သည်။

နောက်ထပ် အရေးကြီးသောအချက်မှာ ယုံကြည်ချက်၏ ရင်းမြစ်ကို စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ကိုယ်တိုင်မမြင်ဘဲ မျိုးဆက်များစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ယုံကြည်ချက်သည် ရှေးကျသောကြောင့် သို့မဟုတ် လူများစွာ ယုံကြည်သောကြောင့် ပိုမို ယုံကြည်ဖွယ်ရာ မဖြစ်လာပါ။

မိမိ ပြုနေပြီးသော ကောင်းမှုများ — အမှန်ပြောခြင်း၊ ဒါနပေးခြင်း၊ သည်းခံခြင်း၊ ပညာရှာဖွေသင်ယူခြင်းတို့ကို ကုသိုလ်အဖြစ် စုဆောင်းရုံသာမက မည်သူနှင့်မျှ ဝေရမရှိသော စိတ်၏ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဤသုတ်က ဖိတ်ခေါ်သည်။

ပိဋကတ်သုံးပုံရှိ ရင်းမြစ်

ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ

စိတ်ဝင်စားဖွယ် အခြားဓမ္မသဘောတရားများ

ပသူရသုတ္တနိဒ္ဒေသ: အနိုင်ယူရန် ငြင်းခုံခြင်း၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်

ပသူရသုတ္တနိဒ္ဒေသော

အနိုင်ယူရန် ငြင်းခုံသည့်အဝန်းသို့ ဝင်သူ၏ သဘောအပြောင်းအလဲများကို အဆင့်ဆင့် ရှင်းလင်းထားသည် — မစတင်မီ စိတ်ယိုင်န…

ဇာဏုဿောဏိသုတ်: ကွယ်လွန်သူများထံ အမျှဝေသော ဒါနသည် အဘယ်အခါ ရောက်ရှိသနည်း

ဇာဏုဿောဏိသုတ္တံ

ဇာဏုဿောဏိဗြာဟ္မဏက ကွယ်လွန်သွားသော ဆွေမျိုးများအတွက် လှူသော ဒါနသည် သူတို့ထံ ရောက်သလားဟု လျှောက်ထားသည်။ ဘုရားရှင…

ရှင်ပိဏ္ဍောလဘာရဒွါဇနှင့် စန္ဒကူးသပိတ်: ပစ္စည်းလဲရန်အတွက် စွမ်းရည်ကို မပြသခြင်း

န ဘိက္ခဝေ ဂိဟီနံ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မံ ဣဒ္ဓိပါဋိဟာရိယံ ဒဿေတဗ္ဗံ

ရာဇဂြိုဟ်မြို့သူဌေးသည် စန္ဒကူးသစ်သားသပိတ်ကို ဝါးလုံးထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဣဒ္ဓိရှိသော ရဟန္တာကို ချ၍ ယူသွားရ…

ဤစာမျက်နှာဖတ်ရှုခြင်းအတွက် ကုသိုလ်ရမှတ် 40 ရရန် အကောင့်ဝင်ပါ