လောဟိစ္စသုတ်: ကောင်းသည်ကို သိလျှင် တစ်ဦးတည်း မသိမ်းထားသင့်
လောဟိစ္စသုတ္တံလောဟိစ္စဗြာဟ္မဏသည် ကုသိုလ်တရားကို ရရှိပြီးသူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မသင်ပြသင့်ဟု မြင်သည်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဦးသည…
သလ္လတ္ထသုတ္တံ
ကိုယ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲ၍မရသော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ထပ်ဖြည့်သည့် စိတ်ဆင်းရဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်—နေ့စဉ်အသုံးပြုနိုင်သော မြားနှစ်စင်း ဥပမာ။
သလ္လသုတ်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ပုထုဇန်သည် ဒုက္ခဝေဒနာနှင့် ထိတွေ့သောအခါ ပထမမြားတစ်စင်းဖြင့် ပစ်ခံရပြီးနောက် ဒုတိယမြားဖြင့် ထပ်မံပစ်ခံရသလို ဖြစ်သည်ဟု ဥပမာပေးတော်မူသည်။ ဒုတိယမြားဆိုသည်မှာ စိတ်ကိုယ်တိုင် ထပ်ဖြည့်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် မြည်တမ်းမှု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်း၊ စိတ်ပိုင်း ဒုက္ခနှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားရသည်။
အရိယသာဝကမူကား မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ပစ်ခံရသည်။ ကိုယ်ပိုင်းတွင် အမှန်အတိုင်း နာကျင်ခြင်းကို ခံစားရသော်လည်း ဒုတိယမြားကို ထပ်မဖြည့်ပေ။ ဤသည်မှာ ဖိနှိပ်၍ ခံသည့် သည်းခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခကို ထပ်ဆင့် မဖန်တီးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖျားနာခြင်း၊ ပင်ပန်းခြင်း၊ ကိုယ်မသက်သာခြင်းနှင့် ဖြစ်ပြီးသွားသော မလိုလားအပ်သည့် ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သည်။ အရိယာများပင် ကြုံရဆဲ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်ပြီးပြီဆိုသည်ကို တည့်တည့် လက်ခံပြီး ဖြစ်နိုင်သလောက် စီမံပါ။ ဥပမာ ကုသခြင်း၊ အနားယူခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ရှေ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ဆက်လိုက်လာသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၊ မြည်တမ်းခြင်း၊ မကျေနပ်ခြင်းနှင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ပတ်ချာလည်တွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ရပ်ထက် ဒုက္ခကို အဆများစွာ ပိုရှည်စေတတ်သည်။
ခေါင်းထဲတွင် အရင်ပြောပြီးသော အကြောင်းအရာကိုပင် တတိယအကြိမ် ပြန်ပြောနေသည်ကို ဖမ်းမိလျှင် ရပ်လိုက်ပြီး ဤအကြိမ်တွင် အချက်အလက်သစ်ရလားဟု မေးပါ။ မရလျှင် ထိုသည်မှာ ဒုတိယမြားစင်းသက်သက် ဖြစ်သည်။
ဖြစ်ပေါ်လာသော ချမ်းသာမှုသည် ကြာကြာနေစေချင်ခြင်းနှင့် ထပ်လိုချင်ခြင်းတို့ ဆက်လိုက်လာတတ်သည်။ ကိုယ်နှစ်သက်သည့်ဘက်တွင် ကွယ်ပုန်းနေသော ထောင်ချောက် ဖြစ်သည်။
ချမ်းသာနေချိန်တွင် ချမ်းသာနေကြောင်းနှင့် ၎င်းသည် ကုန်ဆုံးသွားမည်ကို သိပါ။ ဤမျှဖြင့် ချမ်းသာမှုက ချည်နှောင်ခြင်း မခံရဘဲ ချမ်းသာမှုကို အသုံးချရသည်။
မသက်သာမှုသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသူ ရှာခြင်းတို့ ဆက်လိုက်လာတတ်သည်။ ဒုတိယမြားစင်း၏ အများဆုံးတွေ့ရသော ပုံစံ ဖြစ်သည်။
မိမိကိုယ်ကို မကောင်းသလို ခံစားခွင့်ပေးပါ။ သို့သော် ထိုကာလတွင် ကြီးမားသောကိစ္စ မဆုံးဖြတ်ရန်နှင့် မည်သူ့ထံ မက်ဆေ့ချ်မပို့ရန် စည်းမျဉ်းချမှတ်ပါ။
ချမ်းသာလည်းမဟုတ်၊ ဆင်းရဲလည်းမဟုတ်သော အလယ်အလတ်ခံစားမှုသည် လူတို့ အများဆုံး မေ့လျော့တတ်သည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ သတိရစေရန် လှုံ့ဆော်သည့်အရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နေ့ရက်၏ သာမန်အချိန်များသည် သတိကျင့်ရန် အကောင်းဆုံး ကွင်းပြင် ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်စဉ်၊ ထမင်းစားစဉ် သို့မဟုတ် တန်းစီစောင့်စဉ် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်မျှ သတိထားကြည့်ပါ။
နောက်တစ်ကြိမ် ဖျားနာသည့်အခါ သို့မဟုတ် ဆိုးရွားသည့်ကိစ္စနှင့် ကြုံသည့်အခါ ပထမမြား (အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာ) နှင့် ဒုတိယမြား (ဘာကြောင့် ငါ့ဖြစ်ရတာလဲ၊ ဒီလိုပဲ အမြဲဖြစ်နေမလား၊ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ ဟု ခေါင်းထဲတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေသည့်အကြောင်း) ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားကြည့်ပါ။
မြတ်စွာဘုရားသည် ဝေဒနာတစ်မျိုးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ထောင်ချောက် ရှိကြောင်းလည်း ဆက်လက် ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ချမ်းသာခြင်းသည် စွဲလမ်းစေတတ်၊ ဆင်းရဲခြင်းသည် စိတ်ကောက်စေတတ်၊ ဥပေက္ခာသဘောသည် မေ့လျော့စေတတ်သည်။ သုံးမျိုးလုံးကို သိခြင်းဖြင့် လမ်းစုံ ပြည့်စုံသည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
လောဟိစ္စဗြာဟ္မဏသည် ကုသိုလ်တရားကို ရရှိပြီးသူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မသင်ပြသင့်ဟု မြင်သည်၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဦးသည…
ဈာနဝိဘင်း၏ သုတ္တန်ပိုင်းသည် နားရင်းနှီးသော ဈာန်အသုံးအနှုန်းများကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်း ရှင်းပြသည်။ ပယ်ရမည့် က…
မှန်ကန်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှု လေးဖက် — ကာကွယ်ခြင်း၊ ပယ်ခြင်း၊ ဖြစ်စေခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ကာကွယ်ရေးဘက်နှ…
ကာကွယ်ရေးပစ္စည်း ခုနစ်မျိုးနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ လေးမျိုး ရှိသော နယ်စပ်မြို့ကို ရန်သူက အန္တရာယ် မပြုနိုင်သကဲ့သို့…