ကူဋဒန္တသုတ်: လူတို့ ဝမ်းစာပြည့်စုံမှ နိုင်ငံငြိမ်းချမ်းသည်
ကူဋဒန္တသုတ္တံပြစ်ဒဏ်ဖြင့် ခိုးသားများကို နှိမ်နင်းမည့်အစား ပုရောဟိတ်က ဘုရင်အား လယ်သမားများကို မျိုးစေ့၊ ကုန်သည်များကို အရင်…
ဝနသံယုတ္တံ
တောနတ်များသည် ရဟန်းတို့အား သနားကြင်နာစိတ်ဖြင့် သတိပေးကြသော ဇာတ်လမ်းတိုများ ဖြစ်သည် — ရဟန်းတစ်ပါးက မကောင်းသောအတွေးကို စဉ်းစားနေသည်၊ တစ်ပါးက နေ့အိပ်နေသည်၊ တစ်ပါးက ဂိဟိများနှင့် ကြာမြင့်စွာ စကားပြောနေသည်၊ တစ်ပါးက ကြာပန်းကို ရှူ၍ “အနံ့ခိုးသူ” ဟု ခေါ်ခံရသည် — ဤအရာများသည် လူတိုင်း ကျင့်သုံးနိုင်သော အပ္ပမာဒ (မမေ့မလျော့ခြင်း) အကြောင်း သင်ခန်းစာများ ဖြစ်သည်။
ဝနသံယုတ်သည် သံယုတ္တနိကာယ် သဂါထာဝဂ်တွင် ပါဝင်ပြီး သုတ်တိုဆယ့်လေးသုတ်ကို စုစည်းထားသည်။ အများစုမှာ ကောသလတိုင်းဒေသရှိ တောများတွင် သီတင်းသုံးနေသော ရဟန်းများ၏ အကြောင်းဖြစ်ပြီး ထိုတောများတွင် နေထိုင်သော နတ်များက ရဟန်းတို့အပေါ် သနားကြင်နာ၍ အကျိုးစီးပွားကို လိုလားသောကြောင့် ဂါထာဖြင့် သံဝေဂဖြစ်စေရန် သတိပေးကြသည်။ ထိုရဟန်းများလည်း သတိပြန်လည်ရလာကြသည်။
ဤဇာတ်လမ်းများသည် ရဟန်းများ၏ ဆက်စပ်အခြေအနေတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် သတိပေးချက်အချို့မှာ ဂိဟိများနှင့် ရောနှောနေခြင်းကဲ့သို့ ဝိနည်းနှင့် ရဟန်းဘဝ၏ လမ်းစဉ်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆိုင်သော ကိစ္စများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိအတွေးကို စောင့်ကြည့်ခြင်း၊ အချိန်ကို အလဟဿမဖြစ်စေခြင်းနှင့် အပြစ်ငယ်ကိုပင် လျှစ်လျူမရှုခြင်းဟူသော အဓိကမူသည် လူတိုင်းအတွက် သုံးနိုင်သည်။
သတိပြုစရာမှာ သတိပေးသူသည် စက်ဆုပ်စိတ်ဖြင့် မလာဘဲ သနားကြင်နာစိတ်ဖြင့် လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အချို့ဇာတ်လမ်းများတွင် ရဟန်းက ပြန်လည်ချေပသည့်အတွက် သတိပေးချက်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်းသည်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသည်။
ရဟန်းတစ်ပါးသည် နေ့ခင်း အနားယူထိုင်နေစဉ် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများကို ကြံစည်နေသည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ ရဟန်းသည် ဆိတ်ငြိမ်ခြင်းကို လိုလား၍ တောသို့ ဝင်လာသော်လည်း စိတ်ကမူ ပြင်ပသို့ လွင့်မျောနေသည်၊ လူတို့အပေါ် နှစ်သက်မှုကို လျှော့ချလော့၊ ထိုအခါ ချမ်းသာလိမ့်မည်၊ ဖုန်ပေသော ငှက်သည် ဖုန်ကို ခါချသကဲ့သို့ လုံ့လရှိ သတိရှိသူသည်လည်း ကိလေသာဟူသော ဖုန်မှုန့်ကို ခါချနိုင်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အားလပ်ရက်သွားပြီးနောက် သို့မဟုတ် တရားထိုင်နေစဉ်ပင် အလုပ်ကိစ္စကို ဆက်စဉ်းစားနေခြင်း၊ ဖုန်းကို အမြဲစစ်ကြည့်နေခြင်း ရှိပါက သတိပြုမိပြီး ငှက်ဖုန်ခါသကဲ့သို့ ခါချလိုက်ပါ။ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်မတင်ရပါ၊ မိမိရှိနေသည့်နေရာသို့ ပြန်လာလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ရဟန်းတစ်ပါးသည် နေ့ခင်းနေရာတွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ ထလော့၊ အဘယ့်ကြောင့် အိပ်နေသနည်း၊ တဏှာဟူသော မြားဖြင့် ထိုးဖောက်ခံနေရသူသည် အဘယ်သို့ အိပ်ပျော်နေနိုင်မည်နည်း၊ ရှင်ရဟန်းပြုစေသော သဒ္ဓါကို တိုးပွားစေလော့၊ အိပ်ငိုက်ခြင်း၏ အာဏာအောက်သို့ မကျရောက်စေနှင့် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
လုံလောက်စွာ အနားယူခြင်းသည် လိုအပ်သည်။ သို့သော် မိမိသည် ရည်ရွယ်ထားသော အလုပ်ကို ရှောင်ရန် အိပ်နေခြင်း သို့မဟုတ် ဖုန်းစခရင်ကို လျှောကြည့်နေခြင်း ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိပါက ထိုကိစ္စကို စတင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို အောက်မေ့ပြီး ထ၍ ငါးမိနစ်ခန့်ပင် လုပ်ကြည့်ပါ။
ကဿပဂေါတ္တမထေရ်သည် မသင့်လျော်သောအချိန်တွင် မုဆိုးအား တရားသွန်သင်သည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ နားလည်ရန် အဆင်သင့်မရှိသူသည် တရားကို နာသော်လည်း အနက်ကို မသိ၊ မီးအိမ်ဆယ်ဆင်ကိုပင် ထွန်းညှိပေးသော်လည်း ရူပါရုံကို မမြင်ရ၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်စေမည့် မျက်စိ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ဦးကို အကြံပေးခြင်း သို့မဟုတ် သွန်သင်ခြင်း မပြုမီ ထိုသူသည် နားထောင်လိုပြီး နားထောင်နိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိ၊ မရှိကို အရင်ကြည့်ပါ။ တစ်ခါတစ်ရံ ချက်ချင်းပြောခြင်းထက် သင့်လျော်သောအချိန်ကို စောင့်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိသည်။
အရှင်အာနန္ဒာသည် ဂိဟိဧည့်သည်များကို အချိန်လွန်အောင် လက်ခံတွေ့ဆုံသည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ သစ်ပင်ရင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ နိဗ္ဗာန်ကို နှလုံးသွင်းပါ၊ ဈာန်ကို ပွားများပါ၊ မမေ့လျော့ပါနှင့်၊ စကားများစွာ ပြောဆိုခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးကို ရနိုင်မည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
စကားပြောခြင်း၊ အစည်းအဝေးတက်ခြင်း သို့မဟုတ် မလိုအပ်သော ချက်တင်ပြောခြင်းတို့သည် အရေးကြီးသောကိစ္စအတွက် ရည်ရွယ်ထားသည့် အချိန်ကို မည်မျှ စားသုံးသွားကြောင်း သတိပြုကြည့်ပြီး ပြီးဆုံးမည့်အချိန်ကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ပါ။
အရှင်နာဂဒတ္တသည် နံနက်စောစောတွင် ရွာသို့ဝင်ပြီး မွန်းလွဲမှ ပြန်လာသည်။ ဂိဟိများနှင့် ရောနှောကာ သုခဒုက္ခကို အတူခံစားပြီး မျိုးရိုးအိမ်ထောင်အမျိုးမျိုးနှင့် ရှုပ်ထွေးပတ်သက်နေသည်။ နတ်က ရဟန်းသည် ခွန်အားကြီးသော သေမင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း သတိပေးသည်။
သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်းသည် ကောင်းသောကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့တာလုံး သူတစ်ပါးကိစ္စဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားပြီး မိမိစိတ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန်လုံးဝမကျန်တော့ပါက နေ့စဉ် ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို ဖယ်ထားသင့်သည်။
ရဟန်းတစ်ပါးသည် ကာမဝိတက်၊ ဗျာပါဒဝိတက်နှင့် ဝိဟိံသာဝိတက်တို့ကို စဉ်းစားနေသည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ ယောနိသောမနသိကာရမရှိဘဲ နှလုံးသွင်းသောကြောင့် အတွေးများက စားသုံးနေသည်၊ ထိုသို့ နှလုံးသွင်းခြင်းကို စွန့်လော့၊ ယောနိသောမနသိကာရဖြင့် ဆင်ခြင်လော့၊ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာနှင့် မိမိ၏ သီလတို့ကို အောက်မေ့လော့၊ ပါမောဇ္ဇ၊ ပီတိနှင့် သုခ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
လိုချင်စိတ်၊ စိတ်ဆိုးမှု သို့မဟုတ် လက်စားချေလိုစိတ် ဖြစ်စေသော အကြောင်းအရာကို ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားနေမိပါက အတွေးကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားမည့်အစား နှလုံးသွင်းသည့်အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပါ — ဥပမာ မိမိပြုခဲ့ဖူးသော ကောင်းမှုများ သို့မဟုတ် လေးစားရသူများကို အောက်မေ့ပါ။
ရဟန်းအုပ်စုတစ်စုသည် စိတ်ပျံ့လွင့်၍ မာန်တက်ကာ ပါးစပ်ကြမ်းပြီး အချည်းနှီးစကား ပြောဆိုကြကာ သတိလွတ်ကင်း၍ ဣန္ဒြေမစောင့်စည်းကြ။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ ယခင်သာဝကများသည် လွယ်ကူစွာ နေထိုင်ကာ လောဘကြီးခြင်း မရှိကြ၊ သို့သော် သင်တို့မူကား ထောက်ပံ့ရခက်သူများ ဖြစ်နေကြသည်၊ စားပြီးလျှင် အိပ်ကြသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နတ်က “သံဃာကို ရှိခိုးပါ၏” ဟုလည်း ဆိုသည်။ ဤအပြစ်တင်ချက်သည် မေ့လျော့သူများကိုသာ ရည်ညွှန်းသည်၊ မမေ့မလျော့သူများမူကား ရှိခိုးထိုက်သူများ ဖြစ်သည်။
အုပ်စု သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဝေဖန်သည့်အခါ ပြဿနာဖြစ်စေသော အပြုအမူကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြပြီး ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူသူများကို ခွဲထုတ်၍ ထားပါ၊ အားလုံးကို ခြုံ၍ မစွပ်စွဲပါနှင့်။
ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရေကန်ရှိ ကြာပန်းကို ရှူသည်။ နတ်က သတိပေးသည်မှာ ပေးသူမရှိသော ပန်းကို ရှူခြင်းသည် ခိုးယူခြင်း၏ အင်္ဂါတစ်ရပ် ဖြစ်သည်၊ သင်သည် အနံ့ခိုးသူ ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းက ကြာဥကို တူးဆွသူနှင့် ကြာပန်းကို ချိုးဖျက်သူတို့က ပို၍ ပြုနေကြသည်၊ ထိုသူတို့ကို အဘယ့်ကြောင့် မပြောသနည်း ဟု ငြင်းဆိုသည်။ နတ်က အညစ်အကြေး များစွာ ပေကျံနေသူသည် ပြောဆိုသင့်သူ မဟုတ်၊ သို့သော် စင်ကြယ်ခြင်းကို ရှာဖွေသူအတွက်မူ အမွှေးညှင်းဖျားခန့်သာသော ပါပသည်ပင် တိမ်တိုက်ခန့် ကြီးမားသည်ဟု ထင်ရှားလိမ့်မည် ဟု ဖြေသည်။ ရဟန်းက နောက်တစ်ကြိမ် လာ၍ သတိပေးပါဟု တောင်းဆိုသောအခါ နတ်က သင်သည် သုဂတိလမ်းကို မိမိကိုယ်တိုင် သိသင့်သည် ဟု ဖြေသည်။
အနည်းငယ်သော အမှားအတွက် သတိပေးခံရသောအခါ “သူတစ်ပါးက ဤထက် ပို၍ ဆိုးသည်” ဟု ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ပါနှင့်။ မိမိကိုယ်ကို ထားရှိသည့် စံနှုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်လူများနှင့် တူညီရန် မလိုပါ၊ သူတစ်ပါးက အမြဲသတိပေးရန်လည်း မစောင့်ပါနှင့်။
လူတိုင်းတွင် မိမိ၏ “တော” ရှိသည် — ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ယောက်တည်း မည်သူမျှ မမြင်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ဤသုတ်စုသည် ထိုအချိန်တွင် မိမိစိတ်သည် အဘယ်မှာရှိနေသနည်း၊ အဘယ်အရာကို စဉ်းစားနေသနည်း၊ အချိန်ကို အဘယ်အရာအတွက် သုံးနေသနည်း ဟု မေးကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။
ဝနသံယုတ်ရှိ သတိပေးချက်များသည် တိုတောင်းပြီး တည့်တိုးသော်လည်း ကောင်းစေလိုသော စိတ်ဖြင့် လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိကို တစ်စုံတစ်ဦးက သတိပေးသောအခါ စကားလုံးသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်နေသော်လည်း ပယ်ထုတ်မပစ်မီ အကြောင်းအရာကို လေသံမှ ခွဲ၍ ကြည့်ပါ။
အနံ့ခိုးသူ၏ ဇာတ်လမ်းက မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန် စိတ်ပါလာလေ အပြစ်ငယ်များကို ပို၍ ရှင်းရှင်းမြင်လေ ဖြစ်ကြောင်း သွန်သင်သည်။ ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို အမှားရှာ၍ စိတ်ဖိစီးအောင် လုပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်မှုနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးပွားလာသော ညက်ညောမှု ဖြစ်သည်။
ကိုးကားထားသော စာမျက်နှာရှိ မူရင်းစာသားကို ဖတ်ရန် နှိပ်ပါ
ပြစ်ဒဏ်ဖြင့် ခိုးသားများကို နှိမ်နင်းမည့်အစား ပုရောဟိတ်က ဘုရင်အား လယ်သမားများကို မျိုးစေ့၊ ကုန်သည်များကို အရင်…
စိတ်ထဲတွင် တည်ထားသင့်သော မူလေးချက် — ပညာ၊ သစ္စာ၊ စာဂ၊ ဥပသမ — အကျင့်တစ်ခုလုံးကို စကားလေးလုံးဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ထာ…
ရှင်သာဂတသည် ရန်လိုသော နဂါးကို အောင်နိုင်လောက်အောင် ဣဒ္ဓိရှိသော်လည်း ရွာသားများ အရက်လှူဒါန်းသောအခါ မြို့တံခါးဝတ…
ခန္ဓာငါးပါးသည် မီးခဲကဲ့သို့ ပူလောင်သည်။ ဤသို့ မြင်သူသည် ငြီးငွေ့၍ တပ်မက်မှု ကင်းပြီး လွတ်မြောက်သည်။ ဝဂ်၏ နောက်…