Saṭṭhete devanikāyā, sabbe nānattavaṇṇino; Nāmanvayena āgacchuṁ, ye caññe sadisā saha. ‘Pavuṭṭhajātimakhilaṁ, oghatiṇṇamanāsavaṁ; Dakkhemoghataraṁ nāgaṁ, candaṁva asitātigaṁ’. Subrahmā paramatto ca, puttā iddhimato saha; Sanaṅkumāro tisso ca, sopāga samitiṁ vanaṁ. Sahassaṁ brahmalokānaṁ, mahābrahmābhitiṭṭhati; Upapanno jutimanto, bhismākāyo yasassiso. Dasettha issarā āguṁ, paccekavasavattino; Tesañca majjhato āga, hārito parivārito. Te ca sabbe abhikkante, sainde deve sabrahmake; Mārasenā abhikkāmi, passa kaṇhassa mandiyaṁ. ‘Etha gaṇhatha bandhatha, rāgena baddhamatthu vo; Samantā parivāretha, mā vo muñcittha koci naṁ’. Iti tattha mahāseno, kaṇho senaṁ apesayi; Pāṇinā talamāhacca, saraṁ katvāna bheravaṁ. Yathā pāvussako megho, thanayanto savijjuko; Tadā so paccudāvatti, saṅkuddho asayaṁvase.