Tena kho pana samayena abhayo nāma rājakumāro kālasseva rājupaṭṭhānaṁ gacchanto addasa taṁ dārakaṁ kākehi samparikiṇṇaṁ, disvāna manusse pucchi— “kiṁ etaṁ, bhaṇe, kākehi samparikiṇṇan”ti? “Dārako, devā”ti. “Jīvati, bhaṇe”ti? “Jīvati, devā”ti. “Tena hi, bhaṇe, taṁ dārakaṁ amhākaṁ antepuraṁ netvā dhātīnaṁ detha posetun”ti. “Evaṁ, devā”ti kho te manussā abhayassa rājakumārassa paṭissutvā taṁ dārakaṁ abhayassa rājakumārassa antepuraṁ netvā dhātīnaṁ adaṁsu— “posethā”ti. Tassa jīvatīti “jīvako”ti nāmaṁ akaṁsu. Kumārena posāpitoti “komārabhacco”ti nāmaṁ akaṁsu. Atha kho jīvako komārabhacco nacirasseva viññutaṁ pāpuṇi. Atha kho jīvako komārabhacco yena abhayo rājakumāro tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā abhayaṁ rājakumāraṁ etadavoca— “kā me, deva, mātā, ko pitā”ti? “Ahampi kho te, bhaṇe jīvaka, mātaraṁ na jānāmi; api cāhaṁ te pitā; mayāsi posāpito”ti. Atha kho jīvakassa komārabhaccassa etadahosi— “imāni kho rājakulāni na sukarāni asippena upajīvituṁ. Yannūnāhaṁ sippaṁ sikkheyyan”ti.