Atha kho so brāhmaṇo tassā rattiyā accayena pahūtaṁ yāguñca madhugoḷakañca paṭiyādāpetvā bhagavato upanāmesi— “paṭiggaṇhātu me bhavaṁ gotamo yāguñca madhugoḷakañcā”ti. “Tena hi, brāhmaṇa, bhikkhūnaṁ dehī”ti. Bhikkhū kukkuccāyantā na paṭiggaṇhanti. “Paṭiggaṇhatha, bhikkhave, paribhuñjathā”ti. Atha kho so brāhmaṇo buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ pahūtāya yāguyā ca madhugoḷakena ca sahatthā santappetvā sampavāretvā bhagavantaṁ dhotahatthaṁ onītapattapāṇiṁ ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinnaṁ kho taṁ brāhmaṇaṁ bhagavā etadavoca— “Dasayime, brāhmaṇa, ānisaṁsā yāguyā. Katame dasa? Yāguṁ dento āyuṁ deti, vaṇṇaṁ deti, sukhaṁ deti, balaṁ deti, paṭibhānaṁ deti, yāgu pītā khuddaṁ paṭihanati, pipāsaṁ vineti, vātaṁ anulometi, vatthiṁ sodheti, āmāvasesaṁ pāceti— ime kho, brāhmaṇa, dasānisaṁsā yāguyāti. Yo saññatānaṁ paradattabhojinaṁ, Kālena sakkacca dadāti yāguṁ; Dasassa ṭhānāni anuppavecchati, Āyuñca vaṇṇañca sukhaṁ balañca. Paṭibhānamassa upajāyate tato, Khuddaṁ pipāsañca byapaneti vātaṁ; Sodheti vatthiṁ pariṇāmeti bhattaṁ, Bhesajjametaṁ sugatena vaṇṇitaṁ. Tasmā hi yāguṁ alameva dātuṁ, Niccaṁ manussena sukhatthikena; Dibbāni vā patthayatā sukhāni, Manussasobhagyatamicchatā vā”ti.