ประการนี้แล อันสมณะ พราหมณ์ เทวดา มาร พรหม หรือใคร ๆ ใน โลกไม่พึงได้.
ประโยชน์แม้เล็กน้อยในโลกนี้ อัน
ใคร ๆ ย่อมไม่ได้เพราะการเศร้าโศก
เพราะการคร่ำครวญ พวกอมิตรทราบว่า
เขาเศร้าโศก เป็นทุกข์ ย่อมดีใจ ก็คราวใด
บัณฑิตผู้พิจารณารู้เนื้อความ ไม่หวั่นไหว
ในอันตรายทั้งหมด คราวนั้น พวกอมิตร
เห็นหน้าอันไม่ผิดปกติของบัณฑิตนั้น ยิ้ม-
แย้มตามเคยย่อมเป็นทุกข์ บัณฑิตพึงได้
ประโยชน์ในที่ใด ๆ ด้วยประการใด ๆ
เพราะการสรรเสริญ เพราะความรู้ เพราะ
กล่าวคำสุภาษิต เพราะการบำเพ็ญทาน
หรือเพราะประเพณีของตนก็พึงบากบั่นใน
ที่นั้น ๆ ด้วยประการนั้น ๆ ถ้าพึงทราบว่า
ความต้องการอย่างนี้อันเราหรือผู้อื่นไม่พึง
ได้ไซร้ ก็ไม่ควรเศร้าโศก ควรตั้งใจ
ทำงานโดยเด็ดขาดว่า บัดนี้เราทำอะไรอยู่
ดังนี้.