ยินดีมิใช่ของมีอยู่แห่งมนุษย์ ย่อมมีแก่ภิกษุผู้เข้าไป

แล้วสู่เรือนว่าง ผู้มีจิตสงบแล้ว ผู้เห็นแจ้งธรรมอยู่

โดยชอบ ภิกษุพิจารณาอยู่ ซึ่งความเกิดขึ้นและ

ความเสื่อมไปแห่งขันธ์ทั้งหลาย โดยอาการใด ๆ

เธอย่อมได้ปีติและปราโมทย์โดยอาการนั้น ๆ การ

ได้ปีติและปราโมทย์นั้น เป็นธรรมอันไม่ตายของผู้รู้

แจ้งทั้งหลาย ธรรมนี้คือ ความคุ้มครองอินทรีย์ ๑

ความสันโดษ ๑ ความสำรวมในพระปาติโมกข์ ๑

เป็นเบื้องต้น ในธรรมอันไม่ตายนั้น มีอยู่แก่ภิกษุผู้มี

ปัญญาในพระศาสนานี้ เธอจงคบมิตรที่ดีงาม

อาชีวะอันหมดจด ไม่เกียจคร้าน ภิกษุพึงเป็นผู้

ประพฤติในปฏิสันถาร พึงเป็นผู้ฉลาดในอาจาระ

เพราะเหตุนั้น เธอจักเป็นผู้มากด้วยปราโมทย์ กระ-

ทำที่สุดแห่งทุกข์ได้.

๘. ภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงปลดเปลื้องราคะ

และโทสะเสีย เหมือนมะลิเครือปล่อยดอกทั้งหลายที่

เหี่ยวเสียฉะนั้น.

๙. ภิกษุผู้มีกายสงบ มีวาจาสงบ มีใจสงบ ผู้

ตั้งมั่นดีแล้ว มีอามิสในโลกอันคายเสียแล้ว เรา

เรียกว่า ผู้สงบระงับ.

๑๐. เธอจงตักเตือนตนด้วยตน จงพิจารณาดู

ตนนั้นด้วยตน ภิกษุ เธอนั้นมีสติ ปกครองตนได้แล้ว