เทพบุตรแม้นั้นก็ได้ชี้แจงตนแก่พราหมณ์นั้นว่า

ท่านเผาบุตรที่ป่าช้าเองแล้ว คร่ำครวญร้องไห้

ถึงบุตรคนใด ข้าคือบุตรคนนั้น ทำกุศลกรรมแล้ว

ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยญฺจ กนฺทสิ ยญฺจ โรทสิ ความ ว่า ท่านร้องไห้ คือหลั่งน้ำตา ถึงมัฏฐกุณฑลีบุตรของท่านคนใด.

ลำดับนั้น พราหมณ์กล่าวกะเทพบุตรนั้นว่า

เมื่อท่านให้ทานน้อยหรือมากในเรือนของตน

หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้น พวกเราก็มิได้เห็น

เพราะกรรมอะไร ท่านจึงไปเทวโลกได้.

ในคาถานั้นประกอบความว่า หรืออุโบสถกรรมเช่นนั้น เราก็ ไม่เห็น.

ลำดับนั้น มาณพกล่าวกะพราหมณ์ว่า

ข้าป่วยเป็นไข้ได้รับทุกข์ มีกายกระสับกระส่าย

อยู่ในที่อยู่ของตน ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจาก

กิเลสธุลี ข้ามพ้นความสงสัย เสด็จไปดีแล้ว มี

พระปัญญาไม่ทราม ข้านั้นมีใจเบิกบานเลื่อมใส ได้

กระทำอัญชลีแด่พระตถาคต ข้าทำกุศลธรรมนั้นจึง

ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นไตรทศ.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อาพาธิโก แปลว่า เพียบด้วยความ

เจ็บป่วย. บทว่า ทุกฺขิโต ความว่า เกิดทุกข์เพราะความเป็นคนเจ็บป่วย