[๑๗๑๘] บัณฑิตได้เห็นและได้ฟังแล้วพึงรู้ว่า

ไม่ใช่มิตรด้วยอาการเหล่าใด อาการดังกล่าวมา ๑๖

ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้มิใช่มิตร.

[๑๗๑๙] บัณฑิตมีปัญญา ได้เห็นและได้ฟัง

บุคคลผู้กระทำกรรมอย่างไร จึงจะรู้ได้ว่าผู้นี้เป็นมิตร

วิญญูชนจะพึงพยายามอย่างไร จึงจะรู้ได้ว่าผู้นี้เป็น

มิตร.

[๑๗๒๐] บุคคลผู้เป็นมิตรนั้น ย่อมระลึกถึง

เพื่อนผู้อยู่ห่างไกล ย่อมยินดีต้อนรับเพื่อนผู้มาหา

ถือว่าเป็นเพื่อนของเราจริง รักใคร่จริงทักทายปราศรัย

ด้วยวาจาอันไพเราะ.

[๑๗๒๑] คนที่เป็นมิตรย่อมคบหาผู้ที่เป็นมิตร

ของเพื่อน ไม่คบหาผู้ที่ไม่ใช่มิตรของเพื่อน ห้ามปราม

ผู้ที่ด่าติเตียนเพื่อน สรรเสริญผู้ที่พรรณนาคุณความดี

ของเพื่อน.

[๑๗๒๒] คนที่เป็นมิตร ย่อมบอกความลับแก่

เพื่อน ปิดความลับของเพื่อน สรรเสริญการงานของ

เพื่อน สรรเสริญปัญญาของเพื่อน.

[๑๗๒๓] คนที่เป็นมิตรย่อมยินดีในความเจริญ

ของเพื่อน ไม่ยินดีในความเสื่อมของเพื่อน ได้อาหาร

มีรสอร่อยย่อมระลึกถึงเพื่อน ยินดีอนุเคราะห์เพื่อนว่า

อย่างไรหนอ เพื่อนของเราจะพึงได้ลาภจากที่นี้บ้าง.