เต่าฟังคำนั้นแล้วกล่าวคาถาต่อไปว่า

บัณฑิตทั้งหลาย ย่อมทำบุคคลให้เป็นมิตร สหาย

ด้วยทรัพย์ข้าวเปลือกและด้วยตน ดูก่อนเหยี่ยว

ข้าพเจ้าจะกระทำประโยชน์นี้แก่ท่านให้จงได้ เพราะ

อริยชนย่อมทำกิจแก่อริยชน.

ครั้งนั้น บุตรของเต่านอนอยู่ไม่ไกล ฟังคำบิดา คิดว่าบิดาของเรา อย่าลำบากเลย เราจักกระทำกิจเอง กล่าวคาถาที่ ๙ ว่า

คุณพ่อครับ ขอคุณพ่อจงมีความขวนขวายน้อย

อยู่เฉย ๆ เถิด บุตรย่อมบำเพ็ญสิ่งที่เป็นประโยชน์ เพื่อ

บิดา ผมเองจักป้องกันลูกทั้งหลายของพญาเหยี่ยว จัก

บำเพ็ญประโยชน์เพื่อคุณพ่อ.

ครั้งนั้นบิดาได้กล่าวโต้ด้วยคาถาว่า

ลูกเอ๋ย บุตรพึงบำเพ็ญสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อ

บิดา นี่เป็นธรรมของสัตบุรุษทั้งหลายโดยแท้แล พวก

พรานทั้งหลายแลเห็นพ่อผู้มีกายอันใหญ่โต ที่ไหน

เลยจะเบียดเบียนลูกทั้งหลายของพญาเหยี่ยวได้.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สตเมส ธมฺโม ความว่า นี่เป็นธรรม

ของบัณฑิตทั้งหลาย. บทว่า ปุตฺตา น ความว่า พวกพรานชนบท ไม่พึง

เบียดเบียนพวกลูก ๆ ของเหยี่ยว.

เต่าใหญ่ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว ก็ส่งเหยี่ยวไปล่วงหน้า ด้วยคำว่า เพื่อนเอ๋ย อย่ากลัว เจ้าจงไปก่อน ข้าจักไปเดี๋ยวนี้ พลางโดดลงน้ำ กวาด เปือกตมและสาหร่ายมา ถึงเกาะแล้ว ก็ดับไฟเสียหมอบอยู่. พวกชาวป่า