[๖๕๖] แน่ะเสนกาจารย์ การอยู่ร่วมด้วยเหล่า

บัณฑิตเป็นสุขดีหนอ เพราะว่ามโหสถปลดเปลื้อง

พวกเราผู้ตกอยู่ในเงื้อมมือข้าศึก ดุจบุคคลปลดเปลื้อง

ฝูงนกที่ติดอยู่ในกรง หรือฝูงปลาที่ติดอยู่ในแห ฉะนั้น.

[๖๕๗] ข้าแต่พระมหาราชเจ้า บัณฑิตทั้งหลาย

นำความสุขมาแท้จริงอย่างนี้ที่เดียว มโหสถปลดเปลื้อง

พวกเราผู้ตกอยู่ในเงื้อมมือข้าศึก ดุจบุคคลปลดเปลื้อง

ฝูงนกที่ติดอยู่ในกรง หรือฝูงปลาที่ติดอยู่ในแหฉะนั้น.

[๖๕๘] พระเจ้าจุลนีผู้มีกำลังมาก รักษาการ

ตลอดราตรีทั้งสิ้น ครั้นอรุณขึ้นก็เสด็จถึงอุปการนคร

พระเจ้ากรุงอุตตรปัญจาละพระนามว่าจุลนี ผู้มีกำลัง

มาก เสด็จทรงช้างที่นั่งตัวประเสริฐมีกำลังอายุ ๖๐ ปี

ได้ตรัสการทัพกะเสนาของพระองค์ พระองค์ทรงสวม

เกราะแก้วมณีพระหัตถ์จับศร ได้ตรัสกะเหล่าทวยหาญ

ผู้รับใช้ ซึ่งชำนาญในศิลป์เป็นอันมากประชุมกันอยู่.

[๖๕๙] เจ้าทั้งหลายจงไสช้างพลายมีกำลัง อายุ

๖๐ ปี ช้างทั้งหลายจงย่ำยีนครที่พระเจ้าวิเทหราชทรง

สร้างไว้ดีแล้วเสีย ลูกศรอันขาวเช่นเขี้ยวงาปลายแหลม

คม สามารถแทงกระดูกได้ เกลื้องเกลาเหล่านี้ จง

ตกลงดังห่าฝนด้วยกำลังธนูเหล่าโยธารุ่นหนุ่มสวม-

เกราะ แกล้วกล้า มีอาวุธประกอบด้วยด้ามอันวิจิตร

เหล่าช้างใหญ่แล่นมา จงหันหน้าสู่ช้างทั้งหลาย

หอกทั้งหลายที่ขัดด้วยน้ำมันแล้ว มีแสงเป็นประกาย