[๕๑๙] ข้าแต่มหาบพิตร พระองค์เสด็จมาดี

แล้ว อนึ่ง พระองค์เสด็จมาแต่ไกลก็เหมือนใกล้ พระ-

องค์ผู้มีอิสระเสด็จมาถึงแล้ว ขอจงทรงทราบสิ่งที่มีอยู่

ในที่นี้ ข้าแต่มหาบพิตร เชิญเสวยผลมะพลับ ผล

มะหาด ผลมะซาง และผลหมากเม่า อันเป็นผลไม้

เล็กน้อย ขอได้โปรดเสือกเสวยผลพี่ดี ๆ เถิด ข้าแต่

มหาบพิตร ขอจงทรงดื่มนำซึ่งเป็นน้ำเย็น นำมาแต่

มิคสัมมตานที ซึ่งไหลมาจากซอกเขา ถ้าทรงพระ

ประสงค์.

[๕๒๐] ข้าพเจ้าหลงเอามาก หลงเอาจริง ๆ

มืดไปทั่วทิศ ข้าพเจ้าได้เห็นสามบัณฑิตนั้น ทำกาล

กิริยาแล้ว ทำไมท่านเป็นได้อีกเล่าหนอ.

[๕๒๑] ข้าแต่มหาราชเจ้า โลกย่อมสำคัญซึ่ง

บุคคลผู้ยังมีชีวิตอยู่ เสวยเวทนาอย่างหนัก มีความ

ดำริในใจเข้าไปใกล้แล้ว ยังเป็นอยู่แท้ ๆ ว่าตายแล้ว

ข้าแต่มหาราชเจ้า โลกย่อมสำคัญซึ่งบุคคลผู้ยังมีชีวิต

อยู่ เสวยเวทนาอย่างหนัก ถึงความดับสนิท ระงับ

แล้วนั้น ยังเป็นอยู่แท้ ๆ ว่าตายแล้ว.

[๕๒๒] บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดยธรรม

เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายย่อมแก้ไขคุ้มครองบุคคลผู้

เลี้ยงบิดามารดานั้น บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดย

ธรรม นักปราชญ์ทั้งหลายย่อมสรรเสริญ บุคคลผู้นั้น