ข้าแต่มหาราช ขอจงพระราชทาน ช้าง
เครื่องนุ่งห่มทำด้วยทอง.
ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐในราชสมบัติ
ชาวสีพีทั้งปวง พร้อมด้วยยวดยาน พร้อมด้วย
รถ ยังแวดล้อมพระองค์อยู่โดยรอบทุกเมื่อ
ขอพระองค์จงพระราชทานอย่างอื่นเถิด.
ลำดับนั้นพระราชาได้ตรัส ๓ คาถาว่า :-
ผู้ใดแลกล่าวว่าจักให้แล้วตั้งใจไม่ให้ ผู้
นั้นย่อมสวมบ่วงที่ตกลงไปบนแผ่นดินที่คอ.
ผู้ใดกล่าวว่าจักให้แล้วตั้งใจไม่ให้ ผู้นั้น
เป็นผู้ลามกว่าผู้ลามก จะตกนรกของพระยา-
ยม.
เมื่อเขาขอสิ่งใดควรให้สิ่งนั้น เมื่อเขา
ไม่ขอสิ่งใด ไม่ควรให้สิ่งนั้น.
เราจักให้สิ่งที่พราหมณ์ขอ.
ในบทเหล่านั้น บทว่า โน เป็นเพียงนิบาต. ข้าแต่พระองค์ พระ-
องค์อย่าพระราชทานพระเนตรเลยพระเจ้าข้า. บทว่า มา โน สพฺเพ