[๒๘๓] ขอเดชะพระมหาราชผู้ประเสริฐ ทรงมีพระปรีชาอันล้ำเลิศ

ขอพระองค์โปรดเสวยราชสมบัติ

ครอบครองกรุงพาราณสีซึ่งมั่งคั่งสมบูรณ์

สง่างามล้ำเลิศดุจทิพยวิมานเห็นปานนี้เถิด

จัมเปยยชาดกที่ ๑๐ จบ

๑๑. มหาปโลภนชาดก (๕๐๗)

ว่าด้วยการประเล้าประโลมให้หลง

(พระศาสดาทรงนำอดีตนิทานมาตรัสว่า)

{๒๒๐๘} [๒๘๔] เทพบุตรผู้มีฤทธิ์มาก จุติจากพรหมโลก

บังเกิดเป็นพระโอรสของพระราชาผู้ดำรงอยู่ในราชสมบัติ

ซึ่งให้สำเร็จความปรารถนาทุกประการ

[๒๘๕] กามก็ดี ความสำคัญในกามก็ดี ไม่มีในพรหมโลก

พระกุมารนั้นทรงรังเกียจกามทั้งหลาย

เพราะสัญญานั้นนั่นเอง

[๒๘๖] ก็ภายในเมือง ได้มีเรือนสำหรับบำเพ็ญฌาน

ที่พระราชบิดาโปรดให้สร้างไว้อย่างดีเพื่อพระกุมารนั้น

พระกุมารทรงหลีกเร้นบำเพ็ญฌานอยู่พระองค์เดียว

ในที่ลับในเรือนสำหรับบำเพ็ญฌานนั้น

[๒๘๗] พระราชาพระองค์นั้นทรงอัดอั้นตันพระทัย

ด้วยความโศกเพราะพระโอรส ได้ทรงบ่นเพ้อรำพันว่า

ก็โอรสองค์เดียวของเรานี้ช่างไม่บริโภคกามเสียเลย

(พระราชาทรงบ่นเพ้อรำพันว่า)

[๒๘๘] ผู้ใดพึงเล้าโลมโอรสของเราโดยที่เขาพึงปรารถนากามได้บ้าง

อุบายในข้อนี้นั้นเป็นอย่างไรหนอ