ဘိက္ခုနီဝိဘင်း: အန္တရာယ်ရှိရာတွင် တစ်ဦးတည်းမသွားခြင်းနှင့် နေရာတစ်ခုတည်း၌ မနစ်မြုပ်ခြင်း

ဝိနယပိဋကတ် တွဲ 3 ဘိက္ခုနီဝိဘင်း ပါစိတ္တိယကဏ္ဍ တုဝဋ္ဋဝဂ် သိက္ခာပုဒ်အမှတ် 7 မှ 10 အထိသည် ခရီးသွားခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော သိက္ခာပုဒ်အစုဖြစ်သည်။ လေးချက်လုံးသည် မတူသော အဖြစ်မှန်များမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း တူညီသောမူတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ထားသည်။ ထိုမူမှာ ဘေးကင်းစွာ၊ အချိန်နှင့်ကိုက်ညီစွာ ခရီးသွားရမည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ပထမနှစ်ချက်မှာ ဘိက္ခုနီများသည် သံသယရှိဖွယ်ကောင်းပြီး ချက်ချင်းဘေးရှိသည်ဟု သိထားသော နေရာများသို့ ကုန်သည်လှည်းအဖွဲ့ အဖော်မပါဘဲ ခရီးသွားရာမှ လူဆိုးလူမိုက်များက ဒုက္ခပေးခြင်းခံရသောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ တစ်ချက်မှာ နိုင်ငံအတွင်းလမ်းကြောင်းအကြောင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ချက်မှာ နိုင်ငံပြင်ပအကြောင်းဖြစ်သည်။ ဝိနည်းက သံသယရှိဖွယ်ဟူသည်ကို ဓားပြစုဝေးရာနေရာ ထင်ရှားရှိသောလမ်းဟု ရှင်းပြပြီး ချက်ချင်းဘေးရှိသည်ဟူသည်မှာ ထိုလမ်းတွင် လူသတ်ခံရခြင်း၊ လုယက်ခံရခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းများ ထင်ရှားရှိခြင်းဟု ဆိုသည်။

တတိယချက်က ဝါဆိုကာလအတွင်း ခရီးမသွားရန် တားမြစ်သည်။ ရွာသားများက စိမ်းစိုသောမြက်ကို နင်းချေခြင်းနှင့် သတ္တဝါငယ်များစွာကို သေစေခြင်းဖြစ်သည်ဟု အပြစ်တင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထချက်မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သည်။ ဝါကပ်ပြီးနောက် ခရီးသို့ လုံးဝမထွက်ခြင်းကြောင့် ရွာသားများက “ဘိက္ခုနီတို့အတွက် အရပ်လေးမျက်နှာသည် ကျဉ်းမြောင်း၍ မှောင်မိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်” ဟု အပြစ်တင်ကြသဖြင့် အနည်းဆုံး လမ်းခရီး ယူဇနာ 5 မှ 6 အထိ သွားရမည်ဟု ပညတ်တော်မူသည်။