Sutavā ca kho, bhikkhu, ariyasāvako ariyānaṁ dassāvī ariyadhammassa kovido ariyadhamme suvinīto sappurisānaṁ dassāvī sappurisadhammassa kovido sappurisadhamme suvinīto na rūpaṁ attato samanupassati …pe… na vedanaṁ … na saññaṁ … na saṅkhāre … na viññāṇaṁ attato samanupassati. So aniccaṁ rūpaṁ ‘aniccaṁ rūpan’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Aniccaṁ vedanaṁ … aniccaṁ saññaṁ … anicce saṅkhāre … aniccaṁ viññāṇaṁ ‘aniccaṁ viññāṇan’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Dukkhaṁ rūpaṁ …pe… dukkhaṁ viññāṇaṁ … anattaṁ rūpaṁ …pe… anattaṁ viññāṇaṁ … saṅkhataṁ rūpaṁ …pe… saṅkhataṁ viññāṇaṁ ‘saṅkhataṁ viññāṇan’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Rūpaṁ vibhavissatīti yathābhūtaṁ pajānāti. Vedanā … saññā … saṅkhārā … viññāṇaṁ vibhavissatīti yathābhūtaṁ pajānāti. So rūpassa vibhavā, vedanāya vibhavā, saññāya vibhavā, saṅkhārānaṁ vibhavā, viññāṇassa vibhavā, evaṁ kho, bhikkhu, ‘no cassaṁ, no ca me siyā, nābhavissa, na me bhavissatī’ti— evaṁ adhimuccamāno bhikkhu chindeyya orambhāgiyāni saṁyojanānī”ti. “‘Evaṁ adhimuccamāno,’ bhante, ‘bhikkhu chindeyya orambhāgiyāni saṁyojanānī’ti. Kathaṁ pana, bhante, jānato kathaṁ passato anantarā āsavānaṁ khayo hotī”ti? “Idha, bhikkhu, assutavā puthujjano atasitāye ṭhāne tāsaṁ āpajjati. Tāso heso bhikkhu assutavato puthujjanassa: ‘no cassaṁ, no ca me siyā, nābhavissa, na me bhavissatī’ti.