Dutiyampi kho bhagavā sarabhaṁ paribbājakaṁ etadavoca: “vadehi, sarabha, kinti te aññāto samaṇānaṁ sakyaputtikānaṁ dhammo? Sace te aparipūraṁ bhavissati, ahaṁ paripūressāmi. Sace pana te paripūraṁ bhavissati, ahaṁ anumodissāmī”ti. Dutiyampi kho sarabho paribbājako tuṇhī ahosi. Tatiyampi kho bhagavā sarabhaṁ paribbājakaṁ etadavoca: “yo kho, sarabha, paññāyati samaṇānaṁ sakyaputtikānaṁ dhammo vadehi, sarabha, kinti te aññāto samaṇānaṁ sakyaputtikānaṁ dhammo? Sace te aparipūraṁ bhavissati, ahaṁ paripūressāmi. Sace pana te paripūraṁ bhavissati, ahaṁ anumodissāmī”ti. Tatiyampi kho sarabho paribbājako tuṇhī ahosi. Atha kho te paribbājakā sarabhaṁ paribbājakaṁ etadavocuṁ: “yadeva kho tvaṁ, āvuso sarabha, samaṇaṁ gotamaṁ yāceyyāsi tadeva te samaṇo gotamo pavāreti. Vadehāvuso sarabha, kinti te aññāto samaṇānaṁ sakyaputtikānaṁ dhammo? Sace te aparipūraṁ bhavissati, samaṇo gotamo paripūressati. Sace pana te paripūraṁ bhavissati, samaṇo gotamo anumodissatī”ti. Evaṁ vutte, sarabho paribbājako tuṇhībhūto maṅkubhūto pattakkhandho adhomukho pajjhāyanto appaṭibhāno nisīdi. Atha kho bhagavā sarabhaṁ paribbājakaṁ tuṇhībhūtaṁ maṅkubhūtaṁ pattakkhandhaṁ adhomukhaṁ pajjhāyantaṁ appaṭibhānaṁ viditvā te paribbājake etadavoca: