Seyyathāpi, bhikkhave, puriso udapānapanāḷiyatthiko tiṇhaṁ kuṭhāriṁ ādāya vanaṁ paviseyya. So yaṁ yadeva rukkhaṁ kuṭhāripāsena ākoṭeyya tattha yāni tāni rukkhāni daḷhāni sāravantāni tāni kuṭhāripāsena ākoṭitāni kakkhaḷaṁ paṭinadanti; yāni pana tāni rukkhāni antopūtīni avassutāni kasambujātāni tāni kuṭhāripāsena ākoṭitāni daddaraṁ paṭinadanti. Tamenaṁ mūle chindati, mūle chinditvā agge chindati, agge chinditvā anto suvisodhitaṁ visodheti, anto suvisodhitaṁ visodhetvā udapānapanāḷiṁ yojeti. Evamevaṁ kho, bhikkhave, idhekaccassa puggalassa tādisaṁyeva hoti abhikkantaṁ paṭikkantaṁ ālokitaṁ vilokitaṁ samiñjitaṁ pasāritaṁ saṅghāṭipattacīvaradhāraṇaṁ, seyyathāpi aññesaṁ bhaddakānaṁ bhikkhūnaṁ— yāvassa bhikkhū āpattiṁ na passanti. Yato ca khvassa bhikkhū āpattiṁ passanti, tamenaṁ evaṁ jānanti: ‘samaṇadūsīvāyaṁ samaṇapalāpo samaṇakāraṇḍavo’ti. Tamenaṁ iti viditvā bahiddhā nāsenti. Taṁ kissa hetu? Mā aññe bhaddake bhikkhū dūsesīti. Saṁvāsāyaṁ vijānātha, pāpiccho kodhano iti; Makkhī thambhī paḷāsī ca, issukī maccharī saṭho. Santavāco janavati, samaṇo viya bhāsati; Raho karoti karaṇaṁ, pāpadiṭṭhi anādaro. Saṁsappī ca musāvādī, taṁ viditvā yathātathaṁ; Sabbe samaggā hutvāna, abhinibbajjayātha naṁ. Kāraṇḍavaṁ niddhamatha, Kasambuṁ apakassatha; Tato palāpe vāhetha, Assamaṇe samaṇamānine. Niddhamitvāna pāpicche, pāpaācāragocare; Suddhāsuddhehi saṁvāsaṁ, kappayavho patissatā; Tato samaggā nipakā, dukkhassantaṁ karissathā”ti. Dasamaṁ.