Yo ca mettaṁ bhāvayati, appamāṇaṁ paṭissato; Tanū saṁyojanā honti, passato upadhikkhayaṁ. Ekampi ce pāṇamaduṭṭhacitto, Mettāyati kusalī tena hoti; Sabbe ca pāṇe manasānukampī, Pahūtamariyo pakaroti puññaṁ. Ye sattasaṇḍaṁ pathaviṁ vijetvā, Rājisayo yajamānā anupariyagā; Assamedhaṁ purisamedhaṁ, Sammāpāsaṁ vājapeyyaṁ niraggaḷaṁ. Mettassa cittassa subhāvitassa, Kalampi te nānubhavanti soḷasiṁ; Candappabhā tāragaṇāva sabbe, Yathā na agghanti kalampi soḷasiṁ. Yo na hanti na ghāteti, na jināti na jāpaye; Mettaṁso sabbabhūtānaṁ, veraṁ tassa na kenacī”ti. Paṭhamaṁ.
1. Mettāvagga
Paññāsutta “Aṭṭhime, bhikkhave, hetū aṭṭha paccayā ādibrahmacariyikāya paññāya appaṭiladdhāya paṭilābhāya, paṭiladdhāya bhiyyobhāvāya vepullāya bhāvanāya pāripūriyā saṁvattanti. Katame aṭṭha?