ubhayāni kho panassa pātimokkhāni vitthārena svāgatāni honti suvibhattāni suppavattīni suvinicchitāni suttaso anubyañjanaso; kalyāṇavāco hoti kalyāṇavākkaraṇo, poriyā vācāya samannāgato vissaṭṭhāya anelagaḷāya atthassa viññāpaniyā; paṭibalo hoti bhikkhunisaṅghassa dhammiyā kathāya sandassetuṁ samādapetuṁ samuttejetuṁ sampahaṁsetuṁ; yebhuyyena bhikkhunīnaṁ piyo hoti manāpo; na kho panetaṁ bhagavantaṁ uddissa pabbajitāya kāsāyavatthavasanāya garudhammaṁ ajjhāpannapubbo hoti; vīsativasso vā hoti atirekavīsativasso vā. Imehi kho, ānanda, aṭṭhahi dhammehi samannāgato bhikkhu bhikkhunovādako sammannitabbo”ti. Dutiyaṁ.

6. Gotamīvagga

Saṅkhittasutta Ekaṁ samayaṁ bhagavā vesāliyaṁ viharati mahāvane kūṭāgārasālāyaṁ. Atha kho mahāpajāpatī gotamī yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ aṭṭhāsi. Ekamantaṁ ṭhitā kho sā mahāpajāpatī gotamī bhagavantaṁ etadavoca: “Sādhu me, bhante, bhagavā saṅkhittena dhammaṁ desetu, yamahaṁ bhagavato dhammaṁ sutvā ekā vūpakaṭṭhā appamattā ātāpinī pahitattā vihareyyan”ti. “Ye kho tvaṁ, gotami, dhamme jāneyyāsi: ‘ime dhammā sarāgāya saṁvattanti, no virāgāya; saṁyogāya saṁvattanti, no visaṁyogāya; ācayāya saṁvattanti, no apacayāya; mahicchatāya saṁvattanti, no appicchatāya; asantuṭṭhiyā saṁvattanti, no santuṭṭhiyā; saṅgaṇikāya saṁvattanti, no pavivekāya; kosajjāya saṁvattanti, no vīriyārambhāya; dubbharatāya saṁvattanti, no subharatāyā’ti, ekaṁsena, gotami, dhāreyyāsi: ‘neso dhammo, neso vinayo, netaṁ satthusāsanan’ti.