ส่วนพระราชาผู้ทรงสำรวมในอารมณ์เหล่านั้น ไม่เอื้อเฟื้อถึงนางยักษิณี ผู้มีเพศดุจเทพยดา แม้ติดตามไปอยู่ข้างหลัง ๆ เสด็จถึงเมืองตักกสิลาโดย สวัสดิภาพ แล้วถึงความเป็นพระราชา คือเราแล" แล้วตรัสว่า " ธรรมดา ภิกษุ ควรสำรวมทวารแม้ทั้งหมด, เพราะว่า ภิกษุสำรวมทวารเหล่านั้น นั่นแล ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้" ดังนี้แล้ว เมื่อจะทรงแสดงธรรม ได้ทรงภาษิตพระคาถาเหล่านั้นว่า :-

๑.จกฺขุนา สํวโร สาธุ สาธุ โสเตน สํวโร

ฆาเนน สํวโร สาธุ สาธุ ชิวฺหาย สํวโร

กาเยน สํวโร สาธุ สาธุ วาจาย สํวโร

มนสา สํวโร สาธุ สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร

สพฺพตฺถ สํวุโต ภิกฺขุ สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจติ.

" ความสำรวมทางตา เป็นคุณยังประโยชน์ให้

สำเร็จ, ความสำรวมทางหู เป็นคุณยังประโยชน์ให้

สำเร็จ, ความสำรวมทางจมูก เป็นคุณยังประโยชน์

ให้สำเร็จ, ความสำรวมทางลิ้น เป็นคุณยังประโยชน์

ให้สำเร็จ, ความสำรวมทางกาย เป็นคุณยังประโยชน์

ให้สำเร็จ, ความสำรวมทางวาจา เป็นคุณยังประ-

โยชน์ให้สำเร็จ, ความสำรวมทางใจ เป็นคุณยัง

ประโยชน์ให้สำเร็จ, ความสำรวมในทวารทั้งปวง

เป็นคุณยังประโยชน์ให้สำเร็จ, ภิกษุผู้สำรวมแล้วใน

ทวารทั้งปวง ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้."