เห็นปานนั้น. บทว่า ปมชฺเชยฺยํ ความว่า อาตมภาพถึงความประมาทเสีย

คือพึงปรารถนาสิริสมบัติของท่าน ในเมื่อตบะกรรมอาตมภาพบำเพ็ญเพื่อต้อง การพระนิพพาน มาปรารถนาตำแหน่งท้าวสักกะเสียเล่า อาตมาภาพต้องได้ นามว่าเป็นผู้ประมาท การเห็นท่านเป็นภัยแก่อาตมาภาพอย่างนี้.

ท้าวสักกเทวราชรับคำว่า ดีละ พระคุณเจ้า ตั้งแต่บัดนี้ข้าพเจ้าจัก ไม่มาสู่สำนักพระคุณเจ้าละ บังคมท่านขอสมาแล้วก็ครรไลหลีกไป พระมหาสัตว์ อยู่ ณ ที่นั้นเองตลอดชีวิต เจริญพรหมวิหารธรรมบังเกิดในพรหมโลกแล้ว.

พระศาสดาทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว ทรงประชุมชาดกว่า ท้าวสักกะในครั้งนั้น ได้มาเป็นพระอนุรุทธะ ส่วนอกิตติบัณฑิต คือ เราตถาคตแล.

จบอรรถกถาอกิตติชาดก

๘. ตักการิยชาดก

ว่าด้วยการพูดดีเป็นศรีแก่ตัว

[๑๘๒๖] ดูก่อนพ่อตักการิยะ ฉันเองเป็นคน

โง่เขลา กล่าวคำชั่วช้าเหมือนกบในป่าร้องเรียกงูมา

ให้กินตนฉะนั้น ฉันน่าจะตกลงไปในหลุมนี้ ได้ยิน

มาว่า บุคคลที่พูดล่วงเลยขอบเขตไม่ดีเลย.

[๑๘๒๗] บุคคลที่พูดล่วงเลยขอบเขต ย่อมได้

ประสบการจองจำ การถูกฆ่า ความเศร้าโศกและความ