บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า รมาม ความว่า พวกเราย่อมยินดีด้วย

ความยินดีในกาม. บทว่า สากุณิโก แปลว่า นกเหยี่ยว.

เมื่อนกพิราบแถลงอุโบสถกรรมของตนแล้ว พระมหาสัตว์จึงถามงู เป็นต้นทีละตัว ๆ. แม้สัตว์เหล่านั้นก็พากันแถลงความจริง. เมื่อจะถามงูท่าน กล่าวว่า

ดูก่อนผู้ไปไม่ตรง เลื้อยไปด้วยอก มีลิ้น ๒ ลิ้น

เจ้ามีเขี้ยวเป็นอาวุธ มีพิษร้ายแรง เพราะเหตุไร เจ้าจึง

อดกลั้นความหิวกระหายมารักษาอุโบสถ.

งูกล่าวว่า

โคของนายอำเภอ กำลังเปลี่ยว มีหนอกกระเพื่อม

มีลักษณะงาม มีกำลัง มันได้เหยียบข้าพเจ้า ข้าพเจ้า

โกรธจึงได้กัดมัน มันก็ถูกทุกขเวทนาครอบงำ ถึง

ความตาย ณ ที่นั้น ลำดับนั้น ชนทั้งหลายก็พากัน

ออกมาจากบ้าน ร้องไห้คร่ำครวญ หาได้พากันหลบ-

หลีกไปไม่ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงได้รักษาอุโบสถ

ด้วยคิดว่า ความโกรธอย่าได้มาถึงเราอีกเลย.

พระมหาสัตว์เมื่อจะถามสุนัขจิ้งจอก จึงกล่าวคาถาว่า

ดูก่อนสุนัขจิ้งจอก เนื้อของคนที่ตายแล้ว อยู่

ในป่าช้าเป็นอันมาก อาหารชนิดนี้เป็นที่พอใจของเจ้า

เพราะเหตุไร เจ้าจึงอดกลั้นความกระหายมารักษา

อุโบสถ.

สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า