ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๒
ฉบับ มมร. · เล่ม ๖๓ · หน้า ๑๕๖ · ข้อ 485 486 487
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ลูกศรใหญ่อาบยาพิษ เหมือนมฤคที่ถูกพรานป่ายิง

แล้ว ฉะนั้น ข้าแต่พระราชา ขอพระองค์จงทอดพระ

เนตรข้าพระองค์ผู้นอนจมอยู่ในโลหิตของตน เชิญ

ทอดพระเนตรลูกศร อันแล่นเข้าข้างขวาทะลุออกข้าง

ซ้าย ข้าพระองค์ บ้วนโลหิตอยู่ เป็นผู้กระสับกระส่าย

ขอทูลถามพระองค์ว่า พระองค์ยิงข้าพระองค์แล้ว จะ

ซ่อนพระองค์อยู่ทำไม เสือเหลืองถูกฆ่าเพราะหนัง

ช้างถูกฆ่าเพราะงา เมื่อเป็นเช่นนี้ พระองค์เข้าพระ

ทัยว่า ข้าพระองค์เป็นผู้ควรยิง ด้วยเหตุอะไรหนอ.

[๔๘๕] ดูก่อนสามะ มฤคปรากฏแล้ว มาสู่

ระยะลูกศร เห็นท่านเข้าก็หนีไป เพราะเหตุนั้น เรา

จึงเกิดความโกรธ.

[๔๘๖] จำเดิมแต่ข้าพระองค์จำความได้ รู้จัก

ถูกและผิด ฝูงมฤคในป่าแม้ดุร้าย ก็ไม่สะดุ้งกลัวข้า-

พระองค์ จำเดิมแต่ข้าพระองค์นุ่งผ้าเปลือกไม้ ตั้งอยู่

ในปฐมวัย ฝูงมฤคในป่าแม้ดุร้ายก็ไม่สะดุ้งกลัว

ข้าพระองค์ ข้าแต่พระราชา ฝูงกินนรผู้ขลาดอยู่ภูเขา

คันธมาทน์ เห็นข้าพระองค์ย่อมไม่สะดุ้งกลัว เราทั้ง-

หลายต่างชื่นชมต่อกันไปสู่ภูเขาและป่า เมื่อเป็นเช่นนี้

มฤคทั้งหลายจะสะดุ้งกลัวข้าพระองค์ด้วยเหตุไร.

[๔๘๗] ดูก่อนสามะ เนื้อเห็นท่านแล้วหาได้ตก

ใจไม่ เรากล่าวเท็จแก่ท่านดอก เราถูกความโกรธและ

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้