Disvāna rūpāni manoramāni, Athopi disvāna amanoramāni; Manorame rāgapathaṁ vinodaye, Na cāppiyaṁ meti manaṁ padosaye. Saddañca sutvā dubhayaṁ piyāppiyaṁ, Piyamhi sadde na samucchito siyā; Athoppiye dosagataṁ vinodaye, Na cāppiyaṁ meti manaṁ padosaye. Gandhañca ghatvā surabhiṁ manoramaṁ, Athopi ghatvā asuciṁ akantiyaṁ; Akantiyasmiṁ paṭighaṁ vinodaye, Chandānunīto na ca kantiye siyā. Rasañca bhotvāna asāditañca sāduṁ, Athopi bhotvāna asādumekadā; Sāduṁ rasaṁ nājjhosāya bhuñje, Virodhamāsādusu nopadaṁsaye. Phassena phuṭṭho na sukhena majje, Dukkhena phuṭṭhopi na sampavedhe; Phassadvayaṁ sukhadukkhe upekkhe, Anānuruddho aviruddha kenaci. Papañcasaññā itarītarā narā, Papañcayantā upayanti saññino; Manomayaṁ gehasitañca sabbaṁ, Panujja nekkhammasitaṁ irīyati. Evaṁ mano chassu yadā subhāvito, Phuṭṭhassa cittaṁ na vikampate kvaci; Te rāgadose abhibhuyya bhikkhavo, Bhavattha jātimaraṇassa pāragā”ti. Paṭhamaṁ.

10. Saḷavagga

Mālukyaputtasutta