แล้ว ทรงเข้าปฐมฌาน ออกจากปฐมฌานแล้ว ทรงเข้าทุติยฌาน ออกจาก ทุติยฌานแล้ว ทรงเข้าตติยฌาน ออกจากตติยฌานแล้ว ทรงเข้าจตุตถฌาน พระผู้มีพระภาคเจ้าออกจากจตุตถฌานแล้ว เสด็จปรินิพพานในลำดับนั้น.

[๖๒๒] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าปรินิพพานแล้ว ท้าวสหัมบดีพรหม ได้กล่าวคาถานี้พร้อมกับกาลเป็นที่ปรินิพพานว่า

สัตว์ทุกหมู่เหล่า จักทอดทิ้งร่างกาย

ไว้ในโลก พระตถาคตผู้ศาสดา ผู้หาบุคคล

เปรียบมิได้ในโลก ถึงแล้วซึ่งกำลังพระ-

ญาณเป็นพระสัมพุทธะเช่นนี้ ยังปรินิพพาน

แล้ว.

[๖๒๓] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าปรินิพพานแล้ว ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่ ของทวยเทพได้กล่าวคาถานี้ พร้อมกับกาลเป็นที่ปรินิพพานว่า

สังขารทั้งหลาย ไม่เที่ยงหนอ มี

ความเกิดขึ้น และเสื่อมไปเป็นธรรมดา

เกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป ความเข้าไปสงบ

สังขารเหล่านั้นเป็นสุข.

[๖๒๔] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าปรินิพพานแล้ว ท่านพระอานนท์ ได้กล่าวคาถานี้พร้อมกับกาลเป็นที่ปรินิพพานว่า

เมื่อพระสัมพุทธเจ้าผู้ประกอบด้วย

อาการอันประเสริฐทั้งปวงปรินิพพานแล้ว

ความสยดสยอง (และ) ความชูชันแห่งขน

ได้มีแล้วในกาลนั้น.