[๘๐๙] สูจิโลมยักษ์ จึงถามว่า

ราคะและโทสะ มีอะไรเป็นเหตุ ความ

ไม่ยินดี ความยินดี และความสยดสยองเกิด

แต่อะไรความตรึกในใจเกิดแต่อะไร แล้ว

ดักจิตไว้ได้เหมือนพวกเด็กดักกา ฉะนั้น.

[๘๑๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ราคะและโทสะมีอัตภาพนี้เป็นเหตุ

ความไม่ยินดี ความยินดี และความสยด-

สยองเกิดแต่อัตภาพนี้ ความตรึกในใจเกิด

แต่อัตภาพนี้แล้ว ดักจิตไว้ได้ เหมือน

พวกเด็กดักกา ฉะนั้น.

อกุศลวิตกเป็นอันมาก เกิดแต่ความ

เยื่อใยคือตัณหา เกิดขึ้นในตนแล้วแผ่ซ่าน

ไปในวัตถุกามทั้งหลาย เหมือนย่านไทร

เกิดแต่ลำต้นไทรแล้วปกคลุมป่าไป ฉะนั้น.

ชนเหล่าใดย่อมรู้อัตภาพนั้นว่า เถิด

แต่สิ่งใด ชนเหล่านั้นย่อมบรรเทาเหตุ

เกิดนั้นเสียได้ ดูก่อนยักษ์ ท่านจงฟัง

ชนเหล่านั้นย่อมข้ามห้วงกิเลสนี้ ซึ่งห้าม

ได้ยาก และไม่เคยข้าม เพื่อความไม่มีภพ

อีกต่อไป.