พราหมณ์บางคน ในโลกแม้เป็นผู้มี

ศีล กระทำตบะอยู่ ย่อมหมดจดไม่ได้

พราหมณ์นั้นถึงพร้อมแล้วด้วยวิชชาและ

จรณะย่อมหมดจดได้ หมู่สัตว์อื่นนอกนี้

ย่อมหมดจดไม่ได้.

[๖๕๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

พราหมณ์ผู้กล่าวถ่อยคำแม้มาก เป็น

ผู้เน่าและเศร้าหมองในภายใน อาศัยการ

โกหก (ลวงโลก) ย่อมไม่เป็นพราหมณ์

เพราะชาติ กษัตริย์ พราหมณ์ แพทย์ ศูทร

คนจัณฑาล และคนเทหยากเยื่อ มีความ

เพียรอัน ปรารภแล้ว มีจิตมั่นคง มีความ

บากบั่นมั่นเป็นนิตย์ ย่อมถึงความหมดจด

อย่างยิ่ง ท่านจงรู้อย่างนี้เถิดพราหมณ์.

[๖๕๑] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสอย่างนี้แล้ว สุทธิกภารทวาช- พราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของ พระองค์แจ่มแจ้งนัก ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก ฯลฯ ก็แหละท่านพระภารทวาชะ ได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบรรดาพระ- อรหันต์ทั้งหลาย ดังนี้แล.