ทุกข์นี้ เมื่อตัณหานุสัยอันบุคคลยังขจัดไม่ได้แล้ว

ย่อมเกิดขึ้นร่ำไป แม้ฉันนั้น กระแส (แห่งตัณหา)

๓๖ อันไหลไปรนอารมณ์เป็นที่พอใจ เป็นธรรมชาติ

กล้า ย่อมมีแก่บุคคลใด ความดำริทั้งหลายอันใหญ่

อาศัยราคะย่อมนำบุคคลนั้นผู้มีทิฏฐิชั่วไป กระแส

(แห่งตัณหาทั้งหลาย) ย่อมไหลไปในอารมณ์ทั้งปวง

ตัณหาดุจเถาวัลย์แตกขึ้นแล้วย่อมตั้งอยู่ ก็ท่านทั้ง-

หลายเห็นตัณหานั้น เป็นดังเถาวัลย์เกิดแล้ว จงตัด

รากเสียด้วยปัญญา โสมนัสทั้งหลายที่ซ่านไป และ

เปื้อนตัณหาดุจยางเหนียวย่อมมีแก่สัตว์ สัตว์ทั้ง-

หลายนั้นอาศัยความสำราญ จึงเป็นผู้แสวงหาความ

สุข นระเหล่านั้นแล ย่อมเป็นผู้เข้าถึงซึ่งชาติชรา

หมู่สัตว์อันตัณหาผู้ทำความดิ้นรนล้อมไว้แล้ว ย่อม

กระเสือกกระสน เหมือนกระต่ายอันนายพรานดักได้

แล้วฉะนั้น หมู่สัตว์ผู้ข้องอยู่ในสังโยชน์และกิเลส

เครื่องข้อง ย่อมเข้าถึงทุกข์บ่อย ๆ อยู่ช้านาน หมู่สัตว์

อันตัณหาผู้ทำความดิ้นรนล้อมไว้แล้ว ย่อมกระเสือก

กระสนเหมือนกระต่ายที่นายพรานดักได้แล้วฉะนั้น

เพราะเหตุนั้น ภิกษุหวังธรรมเป็นที่สำรอกกิเลสแก่

ตน พึงบรรเทาตัณหาผู้ทำความดิ้นรนเสีย.

๓. บุคคลใด มีอาลัยดุจหมู่ไม้อันตั้งอยู่ในป่า

ออกแล้ว น้อมไปในป่า (คือตปธรรม) พ้นจากป่า