นั่นแล จักทำตัณหาให้สูญสิ้นได้ ภิกษุนั่น จะตัด

เครื่องผูกแห่งมารได้.

๘. (ผู้ใด) ถึงความสำเร็จ มีปกติไม่สะดุ้ง มี

ตัณหาไปปราศแล้ว ไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวนใจ ได้

ตัดลูกศรอันให้ไปสู่ภพทั้งหลายเสียแล้ว กายนี้

(ของผู้นั้น) ชื่อว่าไม่มีที่สุด (ผู้ใด) มีตัณหาไป

ปราศแล้ว ไม่มีความถือมั่น ฉลาดในบทแห่งนิรุตติ

รู้ที่ประชุมแห่งอักษรทั้งหลาย และรู้เบื้องต้นและ

เบื้องปลายแห่งอักษรทั้งหลาย ผู้นั้นแล มีสรีระมีใน

ที่สุด เราย่อมเรียกว่า ผู้มีปัญญามาก เป็นมหาบุรุษ.

๙. เราเป็นผู้ครอบงำธรรมได้ทั้งหมด รู้ธรรม

ทุกอย่าง ไม่ติดอยู่ในธรรมทั้งปวง ละธรรมได้แล้ว

ทุกอย่าง พ้นแล้วในเพราะธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่ง

ตัณหา รู้เองแล้ว จะพึงอ้างใครเล่า ( ว่าเป็นอุปัชฌาย์

อาจารย์)

๑๐. ธรรมทานย่อมชนะทานทั้งปวง รสแห่ง

ธรรมย่อมชนะรสทั้งปวง ความยินดีในธรรม ย่อม

ชนะความยินดีทั้งปวง ความสิ้นไปแห่งตัณหาย่อม

ชนะทุกข์ทั้งปวง.

๑๑. โภคะทั้งหลาย ย่อมฆ่าคนทรามปัญญา แต่

ไม่ฆ่าคนผู้แสวงหาฝั่งโดยปกติ คนทรามปัญญา