อนึ่ง พระตถาคตนั้นไม่ว่าในกาลไหนๆ ไม่ทรงทำเหมือนอย่าง ที่คนพาลทั้งหลายพวกใดพวกหนึ่ง สำคัญตนว่าเป็นบัณฑิต ทำบาปใน ที่ลับด้วยเกรงว่าจะไม่ได้รับการสรรเสริญ เพราะเหตุนั้น พระตถาคต จึงเป็นพระอรหันต์ เพราะไม่มีความลับในการทำบาป. บัณฑิตกล่าว นัยที่ ๕ ว่า

ยสฺมา นตฺถิ รโห นามปาปกมฺเมสุ ตาทิโน

รหาภาเวน เตเนส อรหํ อิติ วิสฺสุโต.

ขึ้นชื่อว่าความลับในบาปกรรมมิได้มีแก่พระ-

ตถาคตผู้มั่นคง เพราะเหตุนั้น พระตถาคตนั้น

จึงปรากฏพระนามว่า อรหํ เป็นพระอรหันต์ เพราะ

ไม่มีความลับ.

ท่านกล่าวสรุปความทั้งหมดไว้อย่างนี้ว่า

อารกตฺตา หตตฺตา จ กิเลสารีน โส มุนิ

หตสํสารจกฺกาโร ปจฺจยาทีน จารโห,

น รโห กโรติ ป ปานิ อรหํ เตน วุจฺจติ.

พระมุนีนั้น เพราะทรงเป็นผู้ไกลจากกิเลส ๑

เพราะกำจัดข้าศึก คือกิเลส ๑ เพราะหักซี่ล้อ คือ

สังสารจักร ๑ ทรงสมควรแก่ปัจจัยเป็นต้น ๑