[๑๔๒] ครั้นแล้วพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผู้ทรงตรัสรู้เอง ผู้มีความเพียร

มีปัญญารักษาตน เป็นพระมุนี จึงประคองบาตร

แล้วเสด็จเข้ามาเพื่อภิกษา

[๑๔๓] ข้าพเจ้าได้เห็นพระมหาวีรเจ้า

พระนามว่าปทุมุตตระ เสด็จเข้ามา

จึงปูลาดเครื่องลาดหญ้าแล้วโปรยด้วยดอกสาละ

[๑๔๔] ทูลนิมนต์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับนั่งแล้ว

ทั้งดีใจและสลดใจ ได้รีบขึ้นไปบนภูเขา

แล้วนำกฤษณามา

[๑๔๕] ได้เก็บขนุนที่มีกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นทิพย์

ผลโตประมาณเท่าหม้อ ยกขึ้นคอแบกมา

เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นผู้นำโดยวิเศษ

[๑๔๖] ได้ถวายผลขนุนแด่พระพุทธเจ้าแล้ว ใช้กฤษณาไล้ทา

ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี

ได้กราบไหว้พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด

[๑๔๗] พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงรู้แจ้งโลก

ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ประทับนั่งในท่ามกลางหมู่ฤๅษี

ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

[๑๔๘] เราจักพยากรณ์ผู้ที่ได้ถวายผลขนุน

กฤษณา และอาสนะแก่เรา

ท่านทั้งหลายจงฟังเรากล่าวเถิด

[๑๔๙] ในบ้านก็ตาม ในป่าก็ตาม

ที่เงื้อมเขาก็ตาม ในถ้ำก็ตาม