[๒๖๙] (๖) ในอัตตภาพอันมีในที่สุด ข้าพระองค์จักอยู่ในหมู่เทพ

ชั้นอกนิฏฐะผู้มียศอันประณีตกว่า. ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เห็น

อำนาจประโยชน์ ๖ อย่างเหล่านี้แล ย่อมประกาศการได้ความยินดี การได้ โสมนัสเช่นนี้.

[๒๗๐] ท้าวสักกะทูลคำนี้แล้ว ได้กราบทูลว่า

ข้าพระองค์มีความดำริอันยังไม่ถึงที่

สุดแล้ว ยังมีความสงสัยเคลือบแคลงอยู่

ยังท่องเที่ยวไปสู่ทางไกล ยังต้องค้นหา

พระตถาคตเจ้าอยู่. ย่อมสำคัญสมณะผู้มี

ปกติอยู่ในเสนาสนะอันสงัดว่าเป็นผู้ตรัสรู้

พร้อมดังนี้ ย่อมเข้าไปหาสมณะเหล่า

นั้น ๆ.

พวกสมณะที่ข้าพระองค์ถามแล้วว่า

ความยินดีเป็นอย่างไร ความยินร้ายเป็น

อย่างไร ดังนี้ ย่อมไม่สามารถจะบอกใน

มรรคและปฏิปทาได้ จึงย้อนถามข้าพระ-

องค์ในกาลนั้นว่า ท่านทำกรรมอะไร จึง

ถึงความเป็นจอมเทพ ดังนี้.

ข้าพระองค์ย่อมแสดงธรรม ตามที่

ได้ยินได้ฟังมาแก่สมณะเหล่านั้น สมณะ

เหล่านั้นมีใจปลาบปลื้ม เพราะเหตุนั้น

และพากันคิดว่า เราได้เห็นท้าววาสวะ

แล้วดังนี้.